Latest Entries »

Τίγρη

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ:
tigris_

Η τίγρη είναι η μεγαλύτερη της γάτας στον κόσμο, με την τίγρη με αύξηση έως και περίπου 2,5 μέτρα σε μήκος. Τίγρη είναι το πιο ισχυρό από όλα τα μεγάλα γάτες, και είναι εγγενές στην ανατολική και τη νότια Ασία. Η τίγρη θα φοβάται την πιο ανθρώπινα όντα που κατοικούν σε οικισμούς εντός της επικρατείας της τίγρης. Υπάρχουν έξι διαφορετικά υποείδη της τίγρης που είναι η τίγρη της Βεγγάλης, η ινδοκινέζικη τίγρη, η Malayan τίγρης, η τίγρη της Σουμάτρας, ο Σιβηρίας τίγρης και της Νότιας Κίνας Tiger. Ο λευκός τίγρης είναι στην πραγματικότητα μια τίγρη της Βεγγάλης και κατά συνέπεια δεν είναι υποείδος ίδια.Η τίγρη είναι σαρκοφάγο θηλαστικό της οικογενείας τωναιλουριδών, της οποίας αποτελεί το μεγαλύτερο και ισχυρότερο μέλος.Ο μέσος όρος τίγρης ζυγίζει περίπου 300 κιλά .Τίγρη είναι επίσης μια εξαιρετικά εδαφική των ζώων και η τίγρη είναι γενικά μοναχικό ζώο. Λόγω του μεγέθους της τίγρης και ο τίγρης θέλουν να είναι μοναχικά, η τίγρη συχνά απαιτεί μεγάλες εκτάσεις των βιοτόπων που μπορεί να υποστηρίξει τα αιτήματα των αρπακτικών της τίγρης. Τίγρεις συνήθως ζευγαρώνουν από το Νοέμβριο μέχρι τον Απρίλιο και μετά από μια περίοδο κύησης μόλις πάνω από τρεις μήνες, το θηλυκό τίγρη γεννά 2 ή 3 μικρα.
tiger-660_0 tigris-660
ΤΙ ΣΥΜΒΟΛΙΖΕΙ:
Το τρίτο ζώο του κινέζικου ζωδιακού, η Τίγρης συμβολίζει ανδρεία, αγριότητα αλλά και δύναμη.
Κάποτε οι Κινέζοι πίστευαν ότι η εικόνα της Τίγρης είχε τη δύναμη να φοβίζει και να διώχνει τους δαίμονες της ασθένειας και της διαφθοράς.Ωστόσο, υπάρχει και μία πιο σκοτεινή πλευρά στον συμβολισμό της Τίγρης. Λέγεται ότι καταβροχθίζει τις ψυχές των νεκρών, ενώ το φάντασμα οποιουδήποτε σκοτωθεί από Τίγρη, γίνεται σκλάβος της μέχρι να οδηγήσει το ζώο στα ίχνη κάποιου άλλου θύματος.

Advertisements

Η ύαινα είναι ζώο, της οικογένειας των Υαινίδων η οποία με τη σειρά της ανήκει στηνομοταξία των Θηλαστικών.  Ζουν ως 25 χρόνια. Ζουν σε ομάδες, πολλές φορές των 100 ατόμων, και κυνηγούν μαζί αναπτύσσοντας ταχύτητα μέχρι 65 χλμ. την ώρα. Μπορούν να αντιληφθούν ένα πτώμα από μεγάλη απόσταση.Γενικά η ύαινα έχει ιδιαίτερα ανεπτυγμένη την όσφρηση, την ακοή και την όραση. Χαρακτηριστικό της είναι η δυσάρεστη οσμή που αναδίνουν ειδικοί αδένες της, που βρίσκονται κοντά στην έδρα. Ζει σε ολόκληρη την Αφρική και τη νότια Ασία, από τη Μεσόγειο ώς τον κόλπο της Βεγγάλης. Μεγαλύτερο είδος είναι η ύαινα ο κροκόττας, που λέγεται και ύ. η στικτή, με μήκος σώματος περίπου 1,30 μ. Το είδος αυτό ζει στη νοτιοανατολική Αφρική και ξεχωρίζει από τα άλλα είδη από τα μικρότερα αυτιά της και την έλλειψη χαίτης. Έχει χρώμα σταχτόασπρο ως ωχροκίτρινο, με καφέ κηλίδες στα πλευρά και τα πόδια.Εἰκόνα Αν και είναι δειλή και οκνηρή, όταν μαστίζεται από πείνα γίνεται πολύ επικίνδυνη για τον άνθρωπο, γιατί κάνει επιδρομές σε κατοικημένα χωριά και συχνά επιτίθεται στα παιδιά. Ζει σε σπηλιές και γεννάει 3 ως 7 μικρά. Αν αιχμαλωτιστεί εξημερώνεται αρκετά και συνηθίζει στην αιχμαλωσία θα ειναι ακινδυνη. Η γνωστότερη όμως ύαινα και ο κυριότερος εκπρόσωπος της οικογένειας είναι η ύ. η ραβδωτή, που ξεχωρίζει από τη μακριά χαίτη της, τη μικρή θυσανωτή ουρά της και τα μεγάλα, γυμνά αυτιά. Ζει ζευγαρωμένη και πολύ σπάνια σε αγέλες και είναι πιο δειλή και οκνηρή από την προηγούμενη. Τρέφεται σχεδόν αποκλειστικά από ψοφίμια. Η ύ. ήταν πιθανώς γνωστή και στους αρχαίους. Αναφέρεται από τον Ηρόδοτο και τον Αριστοτέλη, φαίνεται δε από τα γραφόμενά τους ότι πρόκειται για το ίδιο ζώο. Από την αρχαία εποχή υπάρχουν πολυάριθμοι θρύλοι για την ύ., είναι δε πιθανόν ότι σημαντικό ρόλο σ’ αυτό έπαιξε η απαίσια φωνή της. Έτσι, έλεγαν ότι οι σκύλοι έχαναν τη φωνή και τα λογικά τους και μόνο στη θέα της σκιάς της. Πίστευαν επίσης ότι μπορούσε να μιμηθεί την ανθρώπινη φωνή, για να παραπλανήσει και να προσελκύσει τα θύματά της·  Εἰκόνα

Η σχέση του με τον άνθρωπο χρονολογείται από τα πολύ παλαιά χρόνια. Έχει υμνηθεί και δοξαστεί πολλές φορές κυρίως για την (έμφυτη) τάση του να δέχεται τον άνθρωπο ως ηγετικό μέλος της αγέλης και να δένεται μαζί του ιδιαίτερα στενά. Έτσι, έχουν υπάρξει περιπτώσεις σκύλων που θυσιάστηκαν για το «αφεντικό» τους στην προσπάθειά τους να το σώσουν ή να το προστατεύσουν.
images

Υπάρχουν τουλάχιστον 360 φυλές σκύλων, που έχουν τις ικανότητες από το είδος κυνηγιού για το οποίο αναπαράχθηκαν. Αυτά που είναι πιο κοινωνικά είναι αυτά που ειδικεύονται στην επαναφορά και στο να βρουν το θήραμα χωρίς να το σκοτώνουν, αφήνοντας αυτήν την δουλειά στους κυνηγούς ενώ σπανίως είναι επιθετικά και δένονται πολύ με τα αφεντικά τους. Από αυτές τις φυλές προέρχονται τα Λαμπραντόρ, τα Γκόλντεν, τα Σπάνιελ κ.α..

Τα σκυλιά που έχουν ειδικευτεί για κυνήγι μεγάλων θηραμάτων είναι και τα κατάλληλα για φύλακες και αυτά είναι περισσότερο επιρρεπή στην επιθετικότητα και γι’ αυτό χρειάζεται να έχουν την κατάλληλη εκπαίδευση για να είναι ασφαλή για μία οικογένεια.

Τα Τεριέ είναι και από τις δύο μεριές, φτιαγμένα για μικρά θηράματα αλλά σχεδιασμένα να τα σκοτώνουν. Αν και φιλικά με τους ανθρώπους, μπορούν ενίοτε να γίνουν επικίνδυνα, λόγω του ατρόμητου χαρακτήρα τους και απαιτούν ιδιαίτερα προσεκτική αντιμετώπιση.

Tα τσοπανόσκυλα (ποιμενικοί) που έχουν το πιο μεγάλο πεδίο ειδίκευσης και μπορούν με την κατάλληλη εκπαίδευση να γίνουν οτιδήποτε, από φύλακες μέχρι σκυλιά έρευνας και διάσωσης, αστυνομικής εργασίας ή οδηγοί τυφλών.

αρχείο λήψηςΤροφές βλαβερές ή θανατηφόρες για τον σκύλο[Επεξεργασία]

Επειδή ο οργανισμός του σκύλου δεν μπορεί να μεταβολίσει την θεοβρωμίνη, πρέπει να αποφεύγεται αυστηρά το να ταϊστεί ή να φάει κατά λάθος ο σκύλος σοκολάτα ή προϊόντα που περιέχουν κακάο, καθώς αυτό προκαλεί σύνδρομο με έντονα συμπτώματα (δηλητηρίαση σοκολάτας) και μπορεί να οδηγήσει στο θάνατο.[2]

Τα κόκαλα των πουλερικών (κότας, γαλοπούλας), του κατσικιού ή του αρνιού και του κουνελιού, επειδή θρυμματίζονται και γίνονται πολύ αιχμηρά με το μάσημα, είναι πιθανό να προκαλέσουν σχισμές και εκδορές στα έντερα του ζώου. Όταν τρώνε κόκαλα μεγάλων ζώων υπάρχει μικρός κίνδυνος τα τρήματα που δημιουργούνται να ενωθούν στο έντερο και να το φράξουν.

Ορισμένες τροφές αν καταναλωθούν σε μεγάλες ποσότητες από τον σκύλο μπορεί να αποδειχτούν τοξικές για αυτόν. Το αβοκάντο έχει τοξικές ιδιότητες για τον σκύλο, προκαλώντας του αναπνευστικά προβλήματα, αφύσικες συγκεντρώσεις υγρών στο στήθος, στην καρδιάή στο ήπαρ και παγκρεατίτιδα. Τα κρεμμύδια και τα σκόρδα καταστρέφουν τα ερυθρά αιμοσφαίρια προκαλώντας αναιμία, γενική αποδυνάμωση και προβλήματα στην αναπνοή.

Οι σταφίδες και τα σταφύλια μπορεί να καταστρέψουν τα νεφρά του σκύλου και η δράση τους είναι αθροιστική, ενώ οι τομάτες προκαλούν αρρυθμία στην καρδιά και τρεμούλες στο ζώο. Πρόκειται για μία υπόθεση που δεν είναι ακόμα αποδεκτή από όλους τους επιστήμονες, κυρίως στη Ευρώπη, ενώ οι έρευνες είναι ακόμα σε εξέλιξη. Ο σκύλος διαθέτει και τις 5 αισθήσεις (όραση, όσφρηση, ακοή, γεύση, αφή) όπως και ο άνθρωπος αλλά με κάποιες ιδιαιτερότητες. Όραση: Η όραση στον σκύλο δεν θεωρείται η πιο ανεπτυγμένη αίσθηση αφού βλέπει μόνο ένα μέρος των χρωμάτων του ηλιακού φάσματος (αποχρώσεις του μπλε και του κίτρινου). Μπορεί όμως να βλέπει οξύτερα σε πολύ χαμηλότερο φωτισμό αλλά και να αντιληφθεί την κινητικότητα από ότι στους ανθρώπους λόγω της κατασκευής του αμφιβληστροειδή των ματιών που διαθέτει. Όσφρηση: Η όσφρηση στον σκύλο είναι μια από τις πιο ανεπτυγμένες αισθήσεις καθώς μπορεί να είναι ως 100.000 φορές πιο ισχυρή από του ανθρώπου έχοντας παράλληλα μεγάλη απομνημονευτική ικανότητα των οσμών. Μετά από κατάλληλη εκπαίδευση χρησιμοποιείται από τον άνθρωπο ως ιχνηλάτης ο σκύλος για την εύρεση θηραμάτων, ναρκωτικών, εκρηκτικών υλικών κτλ. ακόμα και για να την ανεύρεση καρκινικών όγκων. Ακοή: Η ακοή στον σκύλο είναι η δεύτερη από τις πιο ανεπτυγμένες αισθήσεις, επιτρέποντας στο ζώο να αντιλαμβάνεται ήχους που παράγονται σε αποστάσεις τέσσερις φορές μεγαλύτερες από ότι μπορεί να συλλάβει η ανθρώπινη ακοή. Αφή: Ο σκύλος όπως και η γάτα, διαθέτουν τριχωτούς αισθητήρες στο ρύγχος, πάνω και γύρω από τα μάτια και κάτω από το σαγόνι.
Ο σκύλος είναι πολύ έξυπνο ζώο, μπορεί να μάθει να αντιλαμβάνεται από 60 έως και 100 λέξεις. Παράδειγμα, όταν του λέμε “έλα”, ο σκύλος καταλαβαίνει και έρχεται σε μας. Όταν λέμε “πάμε” ο σκύλος ξέρει ότι θα πάει βόλτα και μπορεί να μας φέρει να του φορέσουμε και το λουρί του. Αντίστοιχα όταν του λέμε “φαγητό” ξέρει ότι ήρθε η ώρα για να φάει. Όταν του δείχνουμε το σφουγγάρι ή το αφρόλουτρό του, καταλαβαίνει ότι θα κάνει το μπάνιο του.images (1)
Συνήθως τα κατοικίδια σκυλιά ζουν για 15 χρόνια (ο μέσος όρος ζωής τους διαφέρει πολύ ανάλογα με την φυλή, σαν γενικό κανόνα μπορούμε να αναφέρουμε ότι όσο πιο μεγάλο σε μέγεθος είναι ένα σκυλί τόσο λιγότερο ζει), ενώ τα αδέσποτα γύρω στα 10 [1]. Το γηραιότερο σκυλί στον κόσμο, το dachshundterrier Ότο, απεβίωσε στη Βρετανία σε ηλικία σχεδόν 21 ετών

Η Άσπρη τίγρης

Για μένα είναι ένα απο τα πιο όμορφα ζώα σε όλο τον πλανήτη!
Ας μιλήσουμε γιαυτές:

-Ασπρες τίγρες είναι τίγρες με τις ρόδινες μύτες και το λευκό χρωματισμένη στην κρέμα γούνα με το Μαύρο, γκρίζα ή σοκολάτα-χρωματισμένα λωρίδες τα μάτια τους είναι συνήθως μπλε, αλλά μπορεί να είναι πράσινος ή ηλέκτρινος. Υπάρχουν περίπου 600 άσπρες τίγρες στον κόσμο. Επειδή αυτός ο χρωματισμός είναι έτσι εντυπωσιακός, οι άσπρες τίγρες έχουν γίνει δημοφιλής έλξη μέσα ζωολογικοί κήποι και ψυχαγωγία που επιδεικνύει τα εξωτικά ζώα μάγοι , είναι διάσημος για τη χρησιμοποίηση διάφορων εκπαιδευμένων άσπρων τιγρών στις επιδείξεις τους. Αντίθετο στη δημοφιλή πεποίθηση, οι άσπρες τίγρες είναι ένα απειλούμενο υπό εξαφάνιση είδος, αλλά είναι μια επιλεκτικά αναπαραγμένη μορφή μεταλλάξεων κανονικών πορτοκαλιών τιγρών.

Το χρώμα προκαλείται από το α υπολειπόμενος γονίδιο. γονίδιο για το λευκό ο χρωματισμός συνδέεται συνήθως με Τίγρες της Βεγγάλης, αν και η μεγάλη πλειοψηφία των τιγρών της Βεγγάλης έχει κανονικό, πορτοκαλής-και-μαύρος χρωματισμός. Οι άσπρες τίγρες έχουν εμφανιστεί στο Amur ή Σιβηρική τίγρηυποείδη. Δύο εγγραμμένοι καθαρής φυλής αδελφοί Amur αναπαρήγαγαν στο ζωολογικό κήπο Como, Μινεσότα έφερε το άσπρο γονίδιο. Οι άγριος-πιασμένοι γονείς τους ήταν καθαρές τίγρες Amur. Αυτές οι άσπρες τίγρες Amur έχουν διασταυρωθεί με τις άσπρες τίγρες της Βεγγάλης καθώς επίσης και αφήνοντας τον καθαρής φυλής απόγονο Amur. Όπως και τις άσπρες γενικές τίγρες και τις άσπρες τίγρες της Βεγγάλης, υπάρχουν καθαρής φυλής άσπρες τίγρες Amur. Οι περισσότερες άσπρες τίγρες που αναπαράγονται στην αιχμαλωσία είναι γενικές τίγρες ι.ε. υβρίδια από δύο υποείδη – ο συνηθέστερα, μισή Βεγγάλη και κατά το ήμισυ σιβηρικά.
A white tiger cub pictured during a medical examination at the 'Serengeti' Safari Park in Hodenhagen
Στη δημοφιλή πεποίθηση, οι άσπρες τίγρες δεν είναι albino οι αληθινές albino τίγρες δεν θα είχαν κανένα λωρίδα. Από «το λευκό οι τίγρεσ» δεν είναι πραγματικά καθαρό λευκό, καλούνται μερικές φορές τίγρες τσιντσιλά προκειμένου να αποφευχθεί η σύγχυση. Αλλα ονόματα είναι τίγρες πάγουαναφορά στην παγωμένη εμφάνισή τους και όχι στο βιότοπό τους. Δεν υπάρχουν κανένα στοιχείο αληθινό albinism στις σύγχρονες τίγρες μέχρι σήμερα, όλες οι αποκαλούμενες «albino τίγρεσ» είναι μέχρι τώρα τίγρες τσιντσιλά με τα κατ’ασυνήθιστο τρόπο χλωμά λωρίδες. Μέρος της σύγχυσης οφείλεται στη λανθασμένη αναγνώριση του γονιδίου τσιντσιλά ως αλληλόμορφο γονίδιο από τη albino σειρά.

Η μόνη περίπτωση των αληθινών albino τιγρών καταγράφηκε το 1922 στο στρατόπεδο μίκας, Tisri στην ινδική κατάσταση Cooch Behar όταν πυροβολήθηκαν δύο ρόδινος-ευεδ albino νέες τίγρες μαζί με τη μητέρα τους. Lydekker (1907) αμφέβαλε την ύπαρξη albino των τιγρών, αλλά τα παλαιά αρχεία Cooch Behar περιγράφουν μια καστανόξανθη τίγρη που πυροβολήθηκε 2 που χρωματίστηκαν μαζί με και 2 ασθενικά-κοιτάζοντας άσπρα cubs (νέες ενήλικες τίγρες) που είχαν επεκτείνει τους λαιμούς και τα ρόδινα μάτια. Στο «ζωικό βασίλειο», ο γαλλικός βαρώνος Georges φυσιοδιφών του 18$ου αιώνα Cuvier περιέγραψε μια λευκιά τίγρη τα της οποίας λωρίδες ήταν ορατά μόνο σε ορισμένες γωνίες της αντανάκλασης.

Μια καθαρή άσπρη τίγρη περιγράφηκε στο 1800s και παρουσίαση λωρίδων φαντασμάτων: «Μια πλήρως άσπρη τίγρη, με το λωρίδα-σχέδιο ορατό μόνο κάτω από το απεικονισμένο φως, όπως το σχέδιο μιας άσπρης τιγρέ γάτας, εκτέθηκε στο θηριοτροφείο αλλαγής του Έξετερ το 1820 και περιγράφηκε από το Χάμιλτον Smith «.

Όλες οι άσπρες τίγρες αυτήν την περίοδο στην αιχμαλωσία μπορούν να επισημάνουν την καταγωγή σε ένα μεμονωμένο άτομο – ένα αρσενικό που ονομάζεται Mohan, συλλήφθείτε στην Ινδία το 1951. Αν και Mohan δεν ήταν η πρώτη άσπρη τίγρη στην αιχμαλωσία, ήταν ο πρώτος για να αναπαραγάγει επιτυχώς στην αιχμαλωσία. Επειδή η λίμνη γονιδίων είναι τόσο μικρή, πολλές άσπρες τίγρες υποφέρουν από τα προβλήματα υγείας λόγω ενδογαμία. Για αυτόν τον λόγο, οι αρμόδιοι ζωολογικοί κήποι αρνούνται να αναπαραγάγουν δύο άσπρες τίγρες από κοινού. Εντούτοις, δύο λευκοί γονείς είναι ο μόνος τρόπος να εξασφαλιστούν άσπρα cubs εάν σύντροφοι άσπροι τιγρών με έναν συνεργάτη που είναιετερογυζυγώτικός για το γονίδιο, μόνο το ένα σε τέσσερις από τον απόγονο θα είναι άσπρο. Κατά συνέπεια, λόγω στην υψηλή ζήτηση για τις άσπρες τίγρες, οι αδίστακτοι κτηνοτρόφοι μερικές φορές ακόμα αναπαράγουν τις άσπρες τίγρες από κοινού. Μερικοί ζωικά δικαιώματα τα ενεργά στελέχη έχουν απαιτήσει μια στάση στην αναπαραγωγή των άσπρων τιγρών συνολικά.

Οι άσπρες τίγρες είναι πάντα εξαιρετικά σπάνιες στις άγρια περιοχές. Από τη σύλληψη Mohan, δεν έχει υπάρξει καμία περαιτέρω επιβεβαιωμένη αναγνώριση, αν και ζωολόγοι θεωρήστε ότι το γονίδιο μπορεί ακόμα να βρεθεί σε ορισμένους άγριους πληθυσμούς τιγρών της Βεγγάλης.

Οι άσπρες τίγρες τείνουν να είναι μεγαλύτερες από τους πορτοκαλιούς (κανονικούς) συγγενείς τους. Αυτό έχει οδηγήσει στις προτάσεις ότι το γονίδιο προωθεί το μεγαλύτερο μέγεθος και ότι το ασύμφορο άσπρο χρώμα στα homozygoutes είναι μια παρενέργεια. Ο ζωολογικός κήπος ξεπερνά την οργάνωση σε Ταμίλ Nadu, Η Ινδία διατηρεί μια άσπρη τίγρη studbook που συντάσσεται από AK Roychoudhury του ιδρύματος Bose στην Καλκούτα.

Ιστορικά αρχεία
tigers1

Οι άσπρες τίγρες έχουν καταγραφεί έξω από το ινδικό κράτος Rewa και τόσο μακριά μακριά όσο η Κίνα και την Κορέα και από το Νεπάλ, Βιρμανία, η της Μαλαισίας χερσόνησος, Sumatra, και Ιάβα. Ιστορικά, οι άσπρες τίγρες έχουν αναφερθεί στη βόρεια Κίνα, στη γεωγραφική σειρά της τίγρης Amur (προηγουμένως αποκαλούμενης manchurian/Τίγρη της βόρειας Κίνας και η σιβηρική τίγρη) και στον ινδοκινέζικο, Sumatran και υποείδη Javan. Οι άσπρες τίγρες δεν έχουν αναφερθεί μεταξύ της νότιας Κίνας, Τισσες Κασπίας ή τίγρες του Μπαλί.

Ασπρο μέρος μορφής τιγρών της παράδοσης σε μερικές περιοχές. Στην Κίνα η άσπρη τίγρη ήταν σεβαστή ως Θεός της δύσης, Byakko. Η άσπρη τίγρη αντιπροσωπεύεται στη νοτιοκορεατική σημαία στο έμβλημα Yin και Yang, η άσπρη τίγρη ως κακό απέναντι από τον πράσινο δράκο για καλό. Σύμφωνα με την ινδική δεισιδαιμονία, ο φονιάς μιας άσπρης τίγρης θα πέθαινε μέσα σε ένα έτος και η άσπρη τίγρη θεωρήθηκε ως ενσάρκωση ενός ινδού Θεού. Sumatran και απαιτημένη δικαίωμα κάθοδος Javan από τις άσπρες τίγρες, και οι άσπρες τίγρες θεωρήθηκαν ως μετενσαρκώσεις του δικαιώματος.

Οι άσπρες τίγρες με τα σκοτεινά καφετιά ή κοκκινωπός-μαύρα λωρίδες καταγράφηκαν στις άγρια περιοχές κατά τη διάρκεια της περιόδου Mughal από την ΑΓΓΕΛΙΑ 1556 – 1605. Μια ζωγραφική από 1590 των τιγρών κυνηγιού Akbar κοντά σε Gwalior απεικονίζει 4 τίγρες, 2 των οποίων εμφανιστείτε άσπρος. Τουλάχιστον 17 περιπτώσεις άσπρων τιγρών καταγράφηκαν στην Ινδία μεταξύ 1907 και 1933 σε διάφορες χωριστές θέσεις: Orissa, Bilaspur, Sohagpur και Rewa.

White_tiger

Ένα από τα πιό πρόωρα αρχεία των άσπρων τιγρών είναι ενός που επιδεικνύεται στο Λονδίνο το 1820 και που περιγράφεται από τα ξύλα περιστροφής j γ ως «κρεμώδες λευκό, με τα συνηθισμένα λωρίδες tigerine τόσο που χαρακτηρίζονται ασθενώς ότι ήταν μόνο ορατά σε ορισμένα φώτα «. Οι άσπρες τίγρες πυροβολήθηκαν συνήθως μεταξύ 1892 και 1922 σε ισχύ όπως Orissa, Ανώτερο Assam, Bilaspur, Cooch Behar και Poona. Το Pollock (1900) εξέθεσε τις άσπρες τίγρες από τη Βιρμανία και τους λόφους Jynteah Meghalaya, Μεταξύ της δεκαετίας του ’20 και της δεκαετίας του ’30 δεκαπέντε άσπρες τίγρες σκοτώθηκαν στην περιοχή Bihar και περισσότερο πυροβολήθηκαν σε άλλες περιοχές. Μερικά από τα τρόπαια που εκτίθενται στο μουσείο της Καλκούτας. Το 1922, δύο καθαρές άσπρες νέες ενήλικες τίγρες με τα ρόδινα μάτια πυροβολήθηκαν σε Cooch Behar (βορειοανατολική Ινδία). Στο στρατόπεδο μίκας, Tisri σε Behar. Στις 22 Ιανουαρίου 1939, ο πρωθυπουργός του Νεπάλ πυροβόλησε μια άσπρη τίγρη στο στρατόπεδο Barda σε Terai Νεπάλ. Το 1951, μια κανονική έγχρωμη τίγρη και cubs πυροβολήθηκαν, αλλά άσπρο cub της συλλήφθηκε ζωντανές μερικές ημέρες αργότερα. Αυτό το cub «Mohan» («Enchanter») είναι προγονικό στις περισσότερες σύγχρονες άσπρες τίγρες. Η τελευταία παρατηρηθείσα άγρια άσπρη τίγρη πυροβολήθηκε το 1958 και η μεταλλαγή θεωρείται εκλείψας στις άγρια περιοχές. Η σφαγή των εκατοντάδων των πορτοκαλιών τιγρών σκότωσε προφανώς τους φορείς του γονιδίου μεταλλάξεων.

Το λεγόμενο αλογάκι της θάλασσας, ο μικρός ιππόκαμπος πήρε το όνομά του από το χαρακτηριστικό κεφάλι του που μοιάζει με αλόγου. Ζει σε ποώδη λιβάδια των ωκεανών. Μόνο αυτό το ψάρι κολυμπάει όρθιο σε κάθετη στάση. Ο ιππόκαμπος με το μακρουλό του στόμα τρώει μικροσκοπικά οστρακοειδή και ψαράκια. Όταν αυτά περνούν μπροστά του τα ρουφάει σαν ηλεκτρική σκούπα. Την εποχή της αναπαραγωγής, η θηλυκή ιππόκαμπος βάζει τα αυγά της στην κοιλιά του αρσενικού από ένα άνοιγμα σαν τσέπη. Το αρσενικό θα πρέπει να τα κρατήσει μέχρι να γεννηθούν. Μετά από ένα μήνα τα μωρά είναι αρκετά μεγάλα και η κοιλιά του αρσενικού έχει φουσκώσει. Το αρσενικό πιάνεται από ένα φύκι και από την τσέπη της κοιλιάς του βγάζει τα μωρακια του.4731434006_e3bc891d71_b

Χαρακτηριστικά‘Εχει μήκος περίπου 25 εκατοστά και έχει ένα βραχύ και σωληνοειδές ρύγχος που καταλήγει σ’ ένα ευρύ στόμα.  Ωστόσο βρέθηκαν και οι ιππόκαμποι-νάνοι με μήκος μόλις 4 εκατοστών, καθώς επίσης και ιππόκαμποι-γίγαντες με μήκος 30 εκατοστά!Από τον τράχηλό του εκφύονται δύο μικρά πτερύγια. Το σώμα του είναι πεπιεσμένο και καλύπτεται από λέπια.

Οι αρσενικοί διακρίνονται από τον κοιλιακό θύλακα που έχουν στη βάση της ουράς. Στη ράχη τους έχει συνήθως φαιοπράσινο χρώμα με ασπρόμαυρες κηλίδες, ενώ στην κοιλιά τους – που προεξέχει αισθητά – είναι ανοιχτόχρωμοι.

Τα θηλυκά έχουν πιο χαρούμενα χρώματα. Λόγω αυτού όμως, ανακαλύπτονται εύκολα από τους εχθρούς τους και έτσι εξαφανίζονται γρηγορότερα. Γι’ αυτό ο Θεός προνόησε ώστε να γεννιούνται πολύ περισσότερα θηλυκά απ’ ότι αρσενικά!

 
Ο ιππόκαμπος με το μακρουλό του στόμα τρώει μικροσκοπικά οστρακοειδή και ψαράκια.
‘Οταν αυτά περνούν από μπροστά του τα ρουφάει σαν ηλεκτρική σκούπα!
Πανέξυπνος αλλά άσχημος κολυμβητής!Ο ιππόκαμπος έχει πολύ
καλά μάτια που κινούνται ανεξάρτητα μεταξύ τους και παρατηρούν τα πάντα.Σε περίπτωση κινδύνου μπορεί μέσα σε λίγα λεπτά να μεταμφιεστεί,
παίρνοντας το χρώμα του βυθού γύρω απ’ αυτόν.

Αυτό τον προστατεύσει από την υπέρ-εκμετάλλευση που έχει υποστεί.

Ο ιππόκαμπος δεν είναι και ο καλύτερος κολυμβητής.

Περνάει τη ζωή του κολλημένος σε βράχια.
Για να μετακινηθεί του χρειάζονται τουλάχιστον
ένα με δύο λεπτά για να διασχίσει μία απόσταση 30 εκατοστών.

Παράδειγμα πιστότητας στο γάμο!
Ο ιππόκαμπος είναι ένα πολύ πιστό, μονογαμικό ζώο –
κατά τη διάρκεια της ζωής του έχουν μόνο ένα σύντροφο.
Οταν ο/η σύντροφος πεθάνει, πενθεί πολλές μέρες και εβδομάδες
Πολύ αργότερα θα ψάξει να βρει νέο σύντροφο. Η θηλυκή ιππόκαμπος,
προσπαθώντας να «πλησιάσει» τον αρσενικό,
τον προσκαλεί με ειδικούς ήχους που κάνει σ΄ ένα χορό ζευγαρώματος.Την εποχή της αναπαραγωγής, κι αφού έχουν χορέψει για πολλές μέρες μαζί,
η θηλυκή αγκαλιάζει τον αρσενικό και με συγκεκριμένες
ωθήσεις της ουράς της εισάγει τα αυγά της στον σάκο αναπαραγωγής του αρσενικού.

Το αρσενικό, με παράξενες κινήσεις τα τακτοποιεί ομοιόμορφα στον ασκό του
και τον κλείνει προσεκτικά.

dsc04447

Μοναδικός στην ωοτοκία σ’ όλο το ζωικό βασίλειο!                  
Στην οικογένεια του ιππόκαμπου τεκνοποιεί ο πατέρας!
Πράγματι, είναι οι μόνοι ζωντανοί οργανισμού στον κόσμο που το αρσενικό
κυοφορεί τα έμβρυα!Το αρσενικό κρατά και εκκολάπτει τα αυγά στον ειδικό ασκό
που έχει στην κοιλιά του.
Μετά από 20 μέρες, τα μωρά είναι αρκετά μεγάλα και η κοιλιά του αρσενικού
έχει φουσκώσει.

Το αρσενικό πιάνεται από ένα φύκι και από την τσέπη της κοιλιάς
του βγαίνει το πρώτο μωράκι. Για μια ή και δύο ολόκληρες μέρες το αρσενικό
θα εξακολουθήσει να βγάζει τα μικρά ιπποκαμπάκια πέντε – πέντε.

Ανάλογα με το είδος, μπορεί να γεννήσει από 50 μέχρι 1.600 μικρά σε μια φορά!

Τα περισσότερα όμως από αυτά καταβροχθίζονται αμέσως από άλλα ζώα,
έτσι πολύ λίγα επιζούν. Γι’ αυτό και τείνουν να εξαφανιστούν.

Αλιεία & ενυδρείο
Οι ψαράδες χρησιμοποιούν τον ιππόκαμπο ως δόλωμα.
Δεν υφίσταται ιδιαίτερη απαγόρευση της αλιείας του.
Ο ιππόκαμπος δεν θεωρείται εύκολο ψάρι για ενυδρείο.’Όμως κάποιες ποικιλίες του (Kuba, Hudsanius και Guttulatus)
μπορούν εύκολα να προσαρμοστούν σε πολύ καλά οργανωμένο ενυδρείο.
Αυτό σημαίνει ότι ο πυθμένας του θα πρέπει να παρουσιάζει βραχώδη κατασκευή
με διάφορα κλαδιά και φύκια (οριζόντια ή κάθετα) για να μπορούν να στηρίζονται
σ΄ αυτά. Η θερμοκρασία του νερού θα πρέπει να κυμαίνεται μεταξύ
των 23 – 25 βαθμών Κελσίου, ενώ η οξύτητά του να είναι περίπου pH 8.

Οι ιππόκαμποι του ενυδρείου τρέφονται συχνότερα από άλλα ψάρια
με φρέσκια τροφή.

Μπορούν να συμβιώσουν αρμονικά μόνο με άλλα ήρεμα ψάρια ενυδρείου.

Είδος υπό εξαφάνιση – προστάτεψέ το!
Δυστυχώς η ζήτηση των ιππόκαμπων στην αγορά Παραδοσιακής Κινέζικης Ιατρικής σε συνδυασμό με την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος συνέβαλε στο να βρεθεί ο ιππόκαμπος στη σημερινή δύσκολη θέση του απειλούμενου είδους.
Και τα δύο είδη  ιππόκαμπων της Μεσογείου (H. hippocampus και H. guttulatus)
έχουν χαρακτηριστεί ως «είδος υπό εξαφάνιση» στην Κόκκινη Λίστα του IUCN –
γι’ αυτό απαιτείται αυστηρή προστασία από όλους μας! 

Ο λευκός καρχαρίας  γνωστός και ως λευκός θάνατος , είναι ένας εξαιρετικά μεγάλος καρχαρίας που βρίσκεται στα παράκτια νερά κοντά στην επιφάνεια σε όλους τους σημαντικούς ωκεανούς. Φθάνει σε μήκος μεγαλύτερο των 6 μέτρων[1] και ζυγίζει μέχρι 2.240 χιλιόγραμμα.[2] Είναι το μόνο είδος του γένους του (Carcharodon) που υπάρχει ακόμα.

Φτάνει σε ωριμότητα σε ηλικία περίπου 15 ετών και μπορεί να ζήσει πάνω από 30 χρόνια. Ο μεγάλος λευκός καρχαρίας είναι αναμφισβήτητα το μεγαλύτερο γνωστό αρπαντικό ψάρι και είναι ένας από τους βασικούς εχθρούς των θαλάσσιων θηλαστικών. Ετσι τρέφεται με μια ποικιλία άλλων θαλάσσιων ζώων συμπεριλαμβανομένων των ψαριών και θαλασσοπουλιών.
Shark2Και τώρα ας δούμε μια ιστορία πραγματική ενός καρχαρία με εναν άνθρωπο!
Ο καρχαρίας θεωρείται το πιο φονικό πλάσμα στον κόσμο. Μήπως, όμως η φήμη του είναι πιο κακή από τον χαρακτήρα του; Σύμφωνα με έναν φωτογράφο της υποβρύχιας ζωής, ο γιγάντιος λευκός καρχαρίας, δεν είναι ο αδίστακτος φονιάς που επιτίθεται αδιακρίτως σε ό,τι κινείται μέσα στη θάλασσα.

Ο Ντάνιελ Μποτέγιο τόλμησε να κολυμπήσει ελεύθερα κοντά σε λευκούς καρχαρίες και… επέζησε για να πει την ιστορία του!

Ο Μποτέγιο έχει συμπληρώσει 24 ώρες κοντά στους καρχαρίες και έχει να πει ότι η κακή τους φήμη είναι απλώς… φήμη.

Οι καρχαρίες επιτίθενται στους ανθρώπους όχι από αρπακτική μανία, αλλά επειδή πεινούν και επειδή τους μπερδεύουν με… φώκιες. Στην πραγματικότητα, το κρέας του ανθρώπου δεν αρέσει στον καρχαρία. Γι΄ αυτό και δεν κατασπαράζει ποτέ τα ανθρώπινα θύματά του, παρά μόνο τα δαγκώνει και φεύγει. Δυστυχώς, όμως, κάποιες φορές ένα και μόνο δάγκωμα από αυτά τα τρομακτικά δόντια αρκεί για να σκοτώσει το θύμα.

Ο Μποτέγιο, πάντως, δεν έχει αντιμετωπίσει τέτοιο πρόβλημα. Αντίθετα, οι καρχαρίες αποδείχθηκαν συνεργάσιμοι και έδωσαν την ευκαιρία στον φωτογράφο να βγάλει υπέροχες φωτογραφίες.
shark3

Δράκαινα

Το ψάρι δράκαινα είναι ένα Ελληνικό ψάρι που ζει σε αμμώδεις βυθούς, απο το περιβάλλον που ζει έχει και τα κατάλληλα χρώματα για να καλύπτεται από τους εχθρούς του στην αμμο που ζει.Είναι ψάρι του βυθού, ζει χωμένη στην άμμο, παραμονεύοντας μικρόψαρα, γαριδάκια και πολλα αλλα.

Ιπποπόταμος

Χαρακτηριστικά

Οι ιπποπόταμοι είναι ζώα κοινωνικά, που ζουν σε αγέλες με πληθυσμό έως και 40 ζώα. Η διάρκεια ζωής τους είναι 40-50 έτη. Τα θηλυκά φτάνουν στη σεξουαλική ωρίμανση στα 5 με 6 χρόνια τους και έχουν κύηση διάρκειας 8 μηνών.

Έχουν μήκος 3,5 μέτρα και 1,5 μέτρα ύψος στο ακρώμιο, και θεωρούνται, μαζί με το λευκό ρινόκερο τα μεγαλύτερα στεριανά ζώα μετά τονελέφαντα (οι γνώμες των ειδικών διίστανται ως προς το ποιο από τα δύο είναι μεγαλύτερο). Φαίνεται ότι οι αρσενικοί ιπποπόταμοι αυξάνουν διαρκώς σε μέγεθος σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους, ενώ οι θηλυκοί φτάνουν στο μέγιστο βάρος τους γύρω στην ηλικία των 25 ετών. Τα θηλυκά, που δεν ξεπερνούν τον 1,5 τόνο σε βάρος, είναι μικρότερα από τα αρσενικά (φυλετικός διμορφισμός), τα οποία μπορούν να ζυγίζουν έως και 3,2 τόννους. Παρά τον όγκο τους, οι ιπποπόταμοι τρέχουν γρηγορότερα από τον άνθρωπο. Η ταχύτητά τους ποικίλλει από 30 έως 50 χλμ/ώρα.

 

Ιπποπόταμος κάτω από την επιφάνεια του νερού

Τα μάτια, τα αυτιά και τα ρουθούνια του ιπποπόταμου είναι τοποθετημένα ψηλά στο κρανίοτου. Αυτό του επιτρέπει να περνά τις περισσότερες ώρες της ημέρας μισοβυθισμένος στα νερά τροπικών ποταμών, αποφεύγοντας τη ζέστη και τα ηλιακά εγκαύματα. Για επιπλέον προστασία από τον ήλιο, το δέρμα του εκκρίνει μια φυσική αντιηλιακή ουσία με αντιβακτηριακές ιδιότητες, που είναι κόκκινη στο χρώμα, και καμιά φορά αναφέρεται ως «ιδρώτας αίματος», αλλά δεν είναι ούτε αίμα, ούτε ιδρώτας. Στην αρχή της έκκρισής της η ουσία είναι άχρωμη, αλλά γρήγορα γίνεται κόκκινη και καταλήγει καφέ.

Συγγένειες

Όπως φαίνεται από το όνομα, οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν ότι οι ιπποπόταμοι είχαν συγγένεια με τα άλογα. Μέχρι το 1985 οι φυσιοδίφες τους κατέτασσαν μαζί με τα γουρούνια, λόγω των τραπεζιτών τους. Σήμερα θεωρείται ότι οι πλησιέστεροι εν ζωή συγγενείς του ιπποπόταμου είναι τα κήτη[1]

Πού ζει

Πριν την τελευταία εποχή των παγετώνων, οι ιπποπόταμοι ζούσαν στη Βόρεια Αφρική και την Ευρώπη. Μπορούν να ζήσουν σε ψυχρότερα κλίματα με την προϋπόθεση ότι το νερό δεν παγώνει κατά το χειμώνα. Το είδος ζούσε στο Νείλο μέχρι τους ιστορικούς χρόνους, όπως αναφέρει ο Πλίνιος ο πρεσβύτερος, ενώ απολιθώματα ηλικίας 180.000 ετών έχουν βρεθεί στη Μάλτα. Ιπποπόταμοι ζουν μέχρι σήμερα σταποτάμια και στις λίμνες της Ουγκάντα, του Σουδάν, του Κονγκό και της Αιθιοπίας, της Κένυας, όπως επίσης και στη Νότια Αφρική, (ΜποτσουάναΝότια ΑφρικήΖιμπάμπουεΖάμπια). Πληθυσμοί ιπποποτάμων υπάρχουν επίσης στην Τανζανία και τη Μοζαμβίκη.

Συμπεριφορά

 

Ένας ιπποπόταμος ανοίγει το στόμα του

Οι ιπποπόταμοι αγαπούν να έχουν τη δική τους περιοχή. Ο αρσενικός ιπποπόταμος συχνά μαρκάρει μια περιοχή στην όχθη ενός ποταμού, όπου διατηρεί χαρέμι με θηλυκά, και την υπερασπίζει από άλλα αρσενικά. Στις διενέξεις επιστρατεύει τους κυνόδοντές του, που έχουν μήκος 50 εκατοστά, και το κεφάλι του, το οποίο χρησιμοποιεί ως πολιορκητικό κριό. Καθώς συχνά μπαίνουν στην περιοχή του αγρότες και τουρίστες, κι εκείνος την υπερασπίζει, θεωρείται από τα πιο επικίνδυνα ζώα στην Αφρική. Σκοτώνει κροκοδείλους και λιοντάρια και είναι υπεύθυνος για πολύ περισσότερους θανάτους ανθρώπων απ’ ότι άλλα ζώα της Αφρικής. [2] Ο ιπποπόταμος δεν κυνηγά ανθρώπους, αλλά υπερασπίζεται με σθένος την περιοχή του από αυτούς.

Οι ιπποπόταμοι βρίσκονται σε ρηχά νερά. Βγαίνουν από το νερό τη νύχτα για να φάνε, και καταναλώνουν 50 κιλά φυτών καθημερινά. Οι ενήλικοι ιπποπόταμοι δεν επιπλέουν γενικά. Όταν βρίσκονται σε βαθιά νερά, προωθούνται πηδώντας στον βυθό. Οι μικρότεροι ιπποπόταμοι επιπλέουν και κινούνται συνήθως κολυμπώντας και κλωτσώντας με τα πισινά τους πόδια. Τα μωρά ιπποπόταμοι γεννιούνται κάτω από το νερό, με βάρος από 25 έως 45 κιλά, και πρέπει να κολυμπήσουν στην επιφάνεια για να πάρουν την πρώτη αναπνοή τους. Όταν το νερό είναι πολύ βαθύ γι’ αυτά, κάθονται στην πλάτη της μητέρας τους, και για να θηλάσουν κολυμπούν κάτω από το νερό.

Οι ενήλικοι ιπποπόταμοι βγαίνουν στην επιφάνεια του νερού για ν’ αναπνεύσουν κάθε 3.5 λεπτά. Οι νεαροί πρέπει ν’ αναπνέουν κάθε 2 με 3 λεπτά. Η διαδικασία της ανάδυσης στην επιφάνεια και της αναπνοής είναι αυτόματη και συμβαίνει ακόμα κι όταν ο ιπποπόταμος κοιμάται, χωρίς να ξυπνήσει. Έχει αναφερθεί ιπποπόταμος που έμεινε κάτω από το νερό για 30 λεπτά. [3] Όταν ο ιπποπόταμος βυθίζεται στο νερό, κρατά κλειστά τα ρουθούνια του.

Εξαφάνιση

 

Κρανίο ιπποπόταμου, με τους μεγάλους κυνόδοντες που χρησιμοποιεί στη μάχη

Τρία είδη ιπποποτάμων (οικογένεια ιπποποταμιδών) εξαφανίστηκαν κατά την Ολόκαινο στηΜαδαγασκάρη. Το είδος νάνου ιπποποτάμου Phanourios minutis, ζούσε στην Κύπρο αλλά εξαφανίστηκε στο τέλος της Πλειστοκαίνου. Δεν είναι σίγουρο αν αυτό οφείλεται σε ανθρώπινη παρέμβαση. Το 2005 οι ιπποπόταμοι στο Κονγκό ήταν 800-900, ενώ το 1975 αριθμούσαν 29.000. Αυτή η μείωση αποδίδεται στον πόλεμο, στο ότι οι ιπποπόταμοι θεωρούνται επικίνδυνοι, και στο ότι η – παράνομη – πώληση του κρέατός τους είναι κερδοφόρα στη μαύρη αγορά.

 

Πιο ψηλά από το κατώτερο στρώμα του εδάφους των δασών, στο απομονωμένο Κολομβιανό νησί Gorgona ζει μια σαύρα με αστραφτερό μπλε δέρμα, που ανταγωνίζεται το μπλε του ουρανού. Η Anolis gorgonae, η αλλιώς η μπλε anole, είναι ένα είδος σπάνιο, που σπάνια το συναντάει κανείς, με αποτέλεσμα οι επιστήμονες να δυσκολεύονται να υπολογίσουν το πλήθος τους. Εξαιτίας της απομονωμένης φυσικής κατοικίας της και των αντικοινωνικών συνηθειών της, οι ερευνητές γνωρίζουν λίγα για την μπλε anole, αλλά σαγηνεύονται από τους εκθαμβωτικούς χρωματισμούς της.

Σχεδόν 35 μίλια ανοιχτά της ακτής του Ειρηνικού στην Κολομβία βρίσκεται η Gorgona, ένα νησί με ένα μοναδικό παρελθόν και ένα αβέβαιο μέλλον. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’50 υπήρχε εκεί μια υψίστης ασφαλείας φυλακή μέχρι και το κλείσιμό της το 1984. Επειδή το νησί χωρίζεται από την ηπειρωτική χώρα λόγω μίας υποθαλάσσιας τάφρου βάθους 270 μέτρων, η Gorgona διατηρεί μια ενδημική βιοποικιλότητα. Το 1985, το νησί γεννήθηκε από τις στάχτες του και ανακηρύχτηκε εθνικό πάρκο για να προστατευθούν τα σπάνια είδη που ζουν και ευδοκιμούν σε αυτό το εύθραυστο οικοσύστημα.


Η Maria Margarita Ramos είναι απόφοιτη του Τμήματος Οικολογίας και Εξελικτικής Βιολογίας του Πανεπιστημίου τους Princeton. Η Ramos μελέτησε την Anolis gorgonae στην Gorgona το 2004 και κατέληξε ότι η σαύρα περνάει την περισσότερη ώρα κοντά στις κορυφές των δέντρων όπου υπάρχουν και οι φυσικοί κυνηγοί του, όπως βόες και άλλα δενδρόβια φίδια.

Η μπλε anole είναι πραγματικά εκθαμβωτική όταν την βλέπεις. Είναι όλη μπλε και η απόχρωση ανάμεσα σε αρσενικά και θηλυκά δεν διαφέρει καθόλου. Η μεγαλύτερη ορατή διαφορά είναι ότι το αρσενικό έχει λαγόνες, όπως και τα υπόλοιπα είδη της σαύρας anole, μόνο που σε αυτή την περίπτωση έχουν έντονο λευκό χρώμα, κάνοντας πολύ θεαματική την αντίθεση με το μπλε. Παρότι έχει αυτό το εντυπωσιακό χρώμα, πολύ λίγοι άνθρωποι έχουν σταθεί τυχεροί να εντοπίσουν και να δουν αυτήν την μοναδική μπλε σαύρα.

Η ερευνήτρια Maria Margarita Ramos του Πανεπιστημίου του Princeton έχει μελετήσει την Αnole gorgonae στο φυσικό της περιβάλλον. Η Ramos έζησε από πρώτο χέρι πόσο δύσκολο είναι να γίνει μια ακριβής εκτίμηση σχετικά με αυτό το είδος που συναντάται πολύ δύσκολα. Κατά την διάρκεια της πιο πρόσφατης έρευνάς της, η Ramos μελέτησε μόνο εφτά σαύρες. Ο επιστήμονας Nicholas Urbina του Πανεπιστημίου Nacional Autónoma de Mexico (UNAM) αντιμετώπισε παρόμοια προβλήματα, μελετώντας μόνο δύο σαύρες κατά την διάρκεια την διαμονής του στο νησί. Με τόσο μικρό δείγμα, είναι δύσκολο να παρθούν συμπεράσματα για το είδος.

Παρά της προβληματικές προσπάθειες να γίνουν ακριβείς εκτιμήσεις σχετικά με τον πληθυσμό του είδους, οι ντόπιοι ειδικοί ερπετολόγοι συμφώνησαν ότι η μπλε anole είναι είδος υπό εξαφάνιση. Οι πρωταρχικοί κίνδυνοι φαίνεται να είναι η καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος λόγω της αποψίλωσης και η μεγάλη συρροή ένθερμων θαυμαστών της όμορφης και μοναδικής αυτής χρωματιστής σαύρας. Η αποψίλωση είναι μια ιδιαίτερη απειλή μιας που η μπλε anole είναι ένα είδος που ζει στα δέντρα, με εξαίρεση τα θηλυκά που ρισκάρουν να κατέβουν χαμηλά στο έδαφος στην περίπτωση που θέλουν να γεννήσουν τα αυγά τους.

Νυφίτσα

Η νυφίτσα δεν είναι μεγαλύτερη από ένα γατάκι. Το σώμα της, μακρουλό και λεπτό, με μακριά φουντωτή ουρά, σκεπάζεται από ωραίο μαλακό κανελί τρίχωμα στη ράχη κι άσπρο στην κοιλιά. Είναι ευκίνητη. Τα πόδια της έχουν μαλακά πέλματα και σουβλερά νύχια. Κάθε άνοιξη γεννάει 4-6 μικρά, που τα θηλάζει, ώσπου να μεγαλώσουν και να βρίσκουν μόνα την τροφή τους. Ζει κοντά σε κατοικημένες περιοχές, για να βρίσκει και πιο εύκολα την τροφή της, που κυρίως αποτελούν κοτόπουλα μικρά, κουνελάκια, περιστέρια, ποντίκια, σαύρες. Παλαιά οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι την εξημέρωναν και την είχαν στα σπίτια τους, όπως τη γάτα να κυνηγάει ποντικούς, που είναι η αδυναμία της.

Νυφίτσες είναι θηλαστικά στο γένος Mustela από Mustelidae οικογένεια. Αρχικά, το όνομα «νυφίτσα» εφαρμόστηκε σε μια είδη από το γένος, Ευρωπαϊκά μορφή Λιγότερη νυφίτσα (Nivalis Mustela). Οι πρόωρες λογοτεχνικές αναφορές στις νυφίτσες, παραδείγματος χάριν οι κοινές εμφανίσεις τους στους μύθους, αναφέρονται σε αυτό το είδος παρά γένος συνολικά, απεικονίζοντας ποια είναι ακόμα η κοινή χρήση Ηνωμένο Βασίλειο. Στην τεχνική ομιλία, εντούτοις, όπως στην αμερικανική χρήση, ο όρος «νυφίτσα» μπορεί να αναφερθεί σε οποιοδήποτε μέλος του γένους, ή στο γένος συνολικά. Από τα 16 υπάρχοντα είδη που ταξινομούνται αυτήν την περίοδο στο γένος Mustela, δέκα έχουν «τη νυφίτσα» στο κοινό όνομά τους. Μεταξύ εκείνων που όχι είναι stoat ή ερμίνα, τα δύο είδη βιζόν, και polecats ή κουνάβια.

Οι νυφίτσες ποικίλλουν στο μήκος από δεκαπέντε έως τριάντα πέντε εκατοστόμετρα (έξι έως δεκατέσσερις ίντσες), και έχουν συνήθως ένα ανοικτό καφέ ανώτερο παλτό, μια άσπρη κοιλιά και μια μαύρη γούνα στην άκρη της ουράς σε πολλά είδη, πληθυσμοί που ζουν στα υψηλά γεωγραφικά πλάτη moult σε ένα άσπρο παλτό με τη μαύρη γούνα στην άκρη της ουράς το χειμώνα. Έχουν τους μακριούς λεπτούς οργανισμούς, οι οποίοι επιτρέπουν σε τους για να ακολουθήσουν το θήραμά τους στα λαγούμια. Οι ουρές τους είναι χαρακτηριστικά σχεδόν εφ’ όσον το υπόλοιπο των οργανισμών τους. Όπως είναι χαρακτηριστικός μικρά carnivores, οι νυφίτσες έχουν μια φήμη για την ευφυΐα και guile. Έχουν επίσης τις ουρές που μπορούν να είναι οπουδήποτε από 22-33 εκατ. πολύ και χρησιμοποιούν αυτούς για να υπερασπίσουν τα τρόφιμα που παίρνουν και για να απαιτήσουν το έδαφος από άλλες νυφίτσες.

Η τροφή νυφιτσών με τα μικρά θηλαστικά, και στους προηγούμενους χρόνους εξετάστηκε vermin δεδομένου ότι μερικά είδη πήραν πουλερικά από τα αγροκτήματα, ή κουνέλια από τους εμπορικούς κυκεώνες. Ορισμένα είδη νυφίτσας και κουνάβια, έχει αναφερθεί για να εκτελεσθεί να γοητεύσει πολεμικός χορός νυφιτσών, μετά από να παλεψει άλλα πλάσματα, ή να αποκτήσει τα τρόφιμα από τα ανταγωνιστικά πλάσματα. Στη λαογραφία τουλάχιστον, αυτός ο χορός συνδέεται ιδιαίτερα με stoat.