Latest Entries »

Χελιδόνια

Κυριότερα είδη είναι η αστική ή κοινή χελιδόνα και η αγροδίαιτος χελιδόνα. Όλα τα είδη έχουν κοινά χαρακτηριστικά το μικρό και κομψό σώμα, το βαθιά σχισμένο στόμα, το τριγωνικό ράμφος. Τα συναντάμε σε ολόκληρη σχεδόν τη γη.
Στη χώρα μας, κατά το Μάρτιο ή Απρίλιο, εμφανίζονται τα πρώτα χελιδόνια, προάγγελοι της άνοιξης. Σιγά – σιγά, εφ’ όσον ο καιρός βελτιώνεται, ο αριθμός τους αυξάνεται. Τέλος κατά το Μάιο, όταν έχουν όλα συγκεντρωθεί σε μια περιοχή, συνεργάζονται δύο – δύο για την κατασκευή της φωλιάς τους, όπου θα γίνει η γέννηση και η επώαση των νέων χελιδονιών.
Συνήθως, τα χελιδόνια, σε κάθε μετανάστευση αναζητούν την παλιά φωλιά τους που είχαν αφήσει από την περασμένη χρονιά. Στη φωλιά τους δίνουν το σχήμα κυπέλλου ή σφαιρικό με μικρή οπή για την είσοδο. Τη φτιάχνουν στους εξωτερικούς τοίχους κατοικιών, κάτω από στέγες, σε ρωγμές βράχων κλπ., από πηλό ανακατεμένο με σίελο, ξερά χόρτα, και φτερά. Η φωλιά δέχεται τα 4 – 6 αυγά, από τα οποία θα βγουν οι απόγονοι.
Η επώαση διαρκεί 12 μέρες, και, κατά τη διάρκειά της, το αρσενικό χελιδόνι φροντίζει για τη διατροφή της συντρόφου του. Μετά την εκκόλαψη οι γονείς δείχνουν εξαιρετική φροντίδα για τα μικρά τους. Τις πρώτες μέρες τα ταίζουν με μικρά έντομα. Αργότερα πρέπει να τα μάθουν πώς να πετούν και να βρίσκουν μόνα τους την τροφή.
Τα χελιδόνια, όταν πετούν, κρατούν ανοικτό το βαθύ ράμφος τους, το οποίο έτσι λειτουργεί σαν απόχη των εντόμων και των σκνιπών. Επίσης, όταν πετούν, αρπάζουν έντομα που κάθονται πάνω σε φύλλα δέντρων. Σπάνια χρησιμοποιούν το έδαφος για τη μετακίνησή τους. Έχει υπολογιστεί ότι κάθε ημέρα διατρέχουν πετώντας πάνω από 600 χιλιόμετρα. Επειδή τρώνε τα έντομα είναι ωφέλιμα πτηνά. Μπορούμε να τα θεωρήσουμε «φυσικά εντομοκτόνα».
Κατά το φθινόπωρο όμως τα έντομα αρχίζουν να σπανίζουν. Τότε τα χελιδόνια συγκεντρώνονται στις στέγες και στα τηλεφωνικά σύρματα και αναχωρούν για τις θερμότερες χώρες, κυρίως για την Αφρική, απ’ οπου κι έρχονται περνώντας ολόκληρη την έρημο Σαχάρα και τη Μεσόγειο θάλασσα. Πολλές φορές τυχαίνει να τα βρει καταιγίδα στ ανοιχτά κι ετσι μην έχοντας που να σταθούν, πεθαίνουν μαζικά ολόκληρα κοπάδια.
Το χελιδόνι είναι πτηνό εύθυμο, αεικίνητο, με χάρη. Την άφιξή του, οι κάτοικοι της πόλης ή του χωριού τη χαιρετίζουν ως χαρμόσυνο γεγονός, ενώ την αναχώρησή του τη βλέπουν με θλίψη γιατί τους αναγγέλλει τον ερχομό του μελαγχολικού φθινοπώρου. Ο λαός μας δεν πιστεύει ότι το μικρό αυτό πουλί μπορεί να ταξιδέψει τόσο μεγάλες αποστάσεις. Φαντάζεται λοιπόν πως ταξιδεύει στη ράχη άλλων πτηνών όπως είναι οι γερανοί. Άλλοτε πίστευαν ότι το σώμα του χελιδονιού θεραπεύει διάφορες αρρώστιες. Χελιδόνι στ’ όνειρο συμβολίζει την θεϊκή βοήθεια που έρχεται άμεσα.
Advertisements

Περσική γάτα

Οι καταγωγές της περσικής γάτας είναι τόσες πολλές όσες και οι άνθρωποι που τις περιγράφουν τόσα χρόνια, αλλά είναι ευρέως αποδεκτό ότι οι πρώτες περσικές γάτες προήλθαν από την Περσία (το σημερινό Ιράν) και την Τουρκία, και εισάχθηκαν στην Αγγλία από ευρωπαίους ταξιδιώτες, και κατά την διάρκεια της εποχής των Σταυροφοριών. Μερικοί ιστορικοί πιστεύουν ότι οι περσικές γάτες ζευγάρωσαν με τις γάτες Αγκύρας, στην Ιταλία κατά τον 16ο αιώνα.

Τα πρωτεία, πάντως, για την περσική ράτσα δίδονται στην Τουρκία, το Ιράν και τις γειτονικές χώρες. Οι μακρύτριχες γάτες ήτανε στενά συνδεδεμένες με αυτές τις χώρες κατά τον 16ο αιώνα και ίσως και νωρίτερα. Κατά την περίοδο αυτή, οι πρώτες γάτες αυτού του είδους άρχισαν να φτάνουν στην Ευρώπη. Πιστεύεται ότι το μακρύ τρίχωμα προέκυψε από μια μετάλλαξη των κοντότριχων γατών, πιθανότατα Αιγυπτιακής καταγωγής. Τα πιο ψυχρά κλίματα της Τουρκίας και του Ιράν σίγουρα ευνόησαν τέτοια μετάλλαξη. Το μακρύ τρίχωμά τους δημιούργησε μεγάλο ενδιαφέρον ανάμεσα στους ιδιοκτήτες των γατών, και έκανε τις γάτες πιο πολύτιμες.

Όλοι συμφωνούν ότι οι περσικές γάτες ήτανε από τα πιο ακριβά και υψηλής αξίας αποκτήματα της βασιλικής τάξης, ήδη από τον βασιλιά της Περσίας, μέχρι και τους βασιλιάδες και τις βασίλισσες της Αγγλίας.

Στα τέλη του 19ου αιώνα, η Βόρεια Αμερική ανακαλύπτει την περσική γάτα, και πολύ γρήγορα έγινε η πιο διάσημη γάτα στις Ηνωμένες Πολιτείες, μια διάκριση που κρατάει μέχρι σήμερα.

Γενικά Χαρακτηριστικά της Εμφάνισης

Η περσική είναι μια μεγαλόσωμη γάτα με σωστή σωματική ισορροπία, γλυκιά έκφραση και στρογγυλεμένες γραμμές. Έχει μεγάλα μάτια που τοποθετούνται σε κάποια απόσταση το ένα με το άλλο, ενώ το μεγάλο στρόγγυλο κεφάλι της συμπληρώνουν τη συνολική έκφρασή της. Το μακρύ και παχύ τρίχωμά της δημιουργεί ωραίες γραμμές που δίνουν και αυτή τη στρογγυλάδα στην εμφάνισή της.

Έχει μεγάλο και στρογγυλεμένο κεφάλι τοποθετημένο σε ένα κοντό και χοντρό λαιμό.Η μύτη της είναι μικρή και επίπεδη, και αποτελεί το «διαχωριστικό» ανάμεσα στα μάτια της. Τα αυτιά της είναι μικρά, με στρογγυλεμένες άκρες και φαρδιά βάση, τα οποία γέρνουν μπροστά και έχουν κάποια απόσταση μεταξύ τους ενώ ταιριάζουν απόλυτα στο στρογυλεμένο περίγραμμα του κεφαλιού της. Φυσικά δεν πρέπει να ξεχάσουμε τα μάτια της, τα οποία είναι μεγάλα, στρογγυλά και πολύ λαμπερά. Βρίσκονται σε απόσταση μεταξύ τους, και δίνουν αυτή την γλυκιά έκφραση της περσικής γάτας.

Η περσική γάτα είναι αρκετά μεγαλόσωμη (το βάρος της ξεπερνάει αυτό της κανονικής γάτας που συνήθως ζυγίζει 3-5 κιλά), έχει κοντά και χοντρά ποδια, τα οποία είναι αρκετά δυνατά για να μπορούν να κουβαλάνε το βάρος του σώματός της.Τα μπροστά πόδια της είναι ίσια, ενώ τα πίσω δείχνουν ίσια όταν την κοιτάς από πίσω ενώ οι πατούσες της είναι μεγάλες και στρόγγυλες.

Το τρίχωμά της είναι μακρύ και παχύ, και προεξέχει πολύ από το σώμα. Είναι πολύ απαλό και λείο, ενώ το μάκρος του διατηρείται σε όλο το σώμα, ακόμα και στα πόδια και το λαιμό.

Τέλος η ουρά της είναι σχετικά κοντή, αλλά έρχεται σε αναλογία με το υπόλοιπο σώμα της και δημιουργεί μια καμπύλη σε χαμηλότερο επίπεδο από την πλάτη της.

Κοάλα

Το κοάλα (Φασκόλαρκτος στακτόχρους/Phascolarctos cinereus) είναι μαρσιποφόρο φυτοφάγο ζώο που ζει στην Αυστραλία, μόνος εκπρόσωπος της οικογένειας φασκολαρκτίδες.

Το κοάλα απαντάται σε ολόκληρη την ανατολική ακτή της Αυστραλίας, από την Αδελαΐδα μέχρι το νότιο τμήμα της χερσονήσου Κέιπ Γιορκ, και στην ενδοχώρα σε βάθος που εξαρτάται από την παρουσία βροχών που μπορούν να συντηρήσουν δάση ευκαλύπτου, τα φύλλα του οποίου αποτελούν και την αποκλειστική τροφή του. Τα Κοάλα της νότιας Αυστραλίας εξοντώθηκαν σε μεγάλη κλίμακα στις αρχές του 20ου αιώνα, αλλά ο πληθυσμός του είδους ανανεώθηκε σε κάποιο βαθμό. Σήμερα τα κοάλα είναι σχεδόν απειλούμενο είδος.

Φάλαινες

Υπάρχουν δύο ειδών φάλαινες: Τα Μυστακοκήτη και τα Οδοντοκήτη. Τα Μυστακοκήτη (ή μπαλενοφόρες φάλαινες) δεν έχουν δόντια και τρέφονται φιλτράροντας νερό μέσα απ’ τις μπαλένες, μεγάλες μαλλιαρές «βούρτσες» που κρέμονται απ’ τον ουρανίσκο τους σαν κόσκινα. Ανοίγουν το στόμα τους και καταπίνουν νερό γεμάτο κριλ ή ψάρια και ύστερα το κλείνουν και σπρώχνουν έξω το νερό με δύναμη. Το νερό περνάει από τις μπαλένες, αλλά η τροφή παγιδεύεται μέσα στο στόμα και η φάλαινα την καταπίνει. Τα Οδοντοκήτη(ή οδοντοφόρες φάλαινες), αντίθετα, έχουν δόντια και κυνηγούν τη λεία τους πριν τη συλλάβουν και τη φάνε. Η λεία τους περιλαμβάνει γιγάντια καλαμάρια, ψάρια και, στην περίπτωση των φαλαινών-δολοφόνων, θαλάσσιους λέοντες και ακόμα και άλλες φάλαινες.
Οι φάλαινες δεν είναι ψάρια. Είναι θηλαστικά όπως εμείς και χρειάζονται αέρα για να αναπνέουν. Είναι αναγκασμένες να ανεβαίνουν στην επιφάνεια πότε πότε για να αναπνέουν μέσω ενός(Οδοντοκήτη) ή δύο(Μυστακοκήτη) φυσητήρων στο πάνω μέρος του κεφαλιού τους. Μόλις βγουν στην επιφάνεια εκπνέουν με δύναμη, γεγονός που δημιουργεί το χαρακτηριστικό πίδακα ατμού που βγαίνει από το κεφάλι τους και έχει δώσει στους φαλαινοθήρες τη δυνατότητα να τις εντοπίζουν. Ύστερα εισπνέουν και ξαναβουτάνε.
Μερικά παραδείγματα μπαλενοφόρων φαλαινών είναι η καμπούρα φάλαινα(ή μεγάπτερη, ή φάλαινα η κυφή), η γκρίζα φάλαινα και η γαλάζια φάλαινα. Μερικά παραδείγματα οδοντοφόρων φαλαινών είναι ο φυσητήρας(Μόμπυ Ντικ!), η φάλαινα δολοφόνος(ή όρκα) και τα δελφίνια.

Να περισσότερες πληροφορίες για ορισμένες φάλαινες:

Όρκα ή Φάλαινα Δολοφόνος(Orcinus orca)

Η φάλαινα δολοφόνος μπορεί να βρεθεί σε όλες τις θάλασσες του κόσμου από τους δύο τροπικούς μέχρι τον Αρκτικό και τον Ανταρκτικό Ωκεανό. Υπάρχουν τρία διαφορετικά είδη όρκας: αυτές που μένουν πάντα σε ένα μέρος, αυτές που μετακινούνται σε όλο τον κόσμο και οι όρκες του ανοιχτού πελάγους. Σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας των φαλαινών δολοφόνων αυτά τα τρία είδη δεν έχουν πότε αναμειχθεί μεταξύ τους. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι βρίσκονται στο δρόμο της εξέλιξης σε τρία διαφορετικά είδη ζώων. Οι όρκες ζουν σε ομάδες που συνήθως αποτελούνται από μέλη της ίδιας οικογένειας. Κάθε ομάδα έχει τη δική της διάλεκτο επικοινωνίας.
Η αρσενική όρκα έχει μήκος περίπου 6.7 με 7.0 μέτρα και ζυγίζει περίπου 4,000 με 5,000 κιλά. Η θηλυκιά όρκα έχει μήκος περίπου 5.5 με 6.5 μέτρα και ζυγίζει περίπου 2,500 με 3,000 κιλά. Οι φάλαινες δολοφόνοι έχουν 10 με 12 ζευγάρια μεγάλων κωνικών δοντιών σε κάθε σιαγόνα τα οποία εφαρμόζουν ακριβώς το ένα με το άλλο όταν τα σαγόνια κλείνουν. Οι όρκες έχουν πολύ χαρακτηριστικό χρωματισμό: μαύρη ράχη και πλευρά και άσπρη κοιλιά που προχωράει πάνω απ’ τα πτερύγια και γύρω στο λαιμό. Έχουν επίσης ένα μεγάλο οβάλ άσπρο «μπάλωμα» πάνω και πίσω από κάθε μάτι. Το σώμα τους έχει σχήμα τορπίλλης με ένα κωνικό κεφάλι και έχουν ένα ψηλό ραχιαίο πτερύγιο στη μέση της ράχης τους, το οποίο μπορέι να φτάσει σε ύψος 1.5 μέτρο στα ενήλικα θηλυκά και 2 μέτρα στα ενήλικα αρσενικά. Το σχήμα του ραχιαίου πτερυγίου, τα σημάδια και τα κοψίματα που έχει αυτό έχει και τα γκρίζα «μπαλώματα» που υπάρχουν πίσω του σε ορισμένες φάλαινες είναι μοναδικά για κάθε φάλαινα και επομένως βοηθούν τους επιστήμονες να τις ξεχωρίσουν.

Καμπούρα Φάλαινα(Megaptera Novaeangliae)

Η καμπούρα φάλαινα ανήκει στην οικογένεια των Φαλαινοπτερίδων(Balaenopteridae), η οποία περιλαμβάνει τη μεγάλη γαλάζια φάλαινα, το μεγαλύτερο ζώο της γης. Οι καμπουροφάλαινες έχουν πτυχώσεις στην κοιλιά τους, όπως όλες οι Φαλαινοπτερίδες, και μεγάλα πτερύγια(μεγαλύτερα από οποιαδήποτε άλλη φάλαινα) τα οποία χρησιμοποιούν για να κολυμπούν, να ακουμπάνε και να τρίβουν η μία την άλλη και να χτυπούν το νερό για να δημιουργήσουν ήχους. Έχουν μήκος 12 με 15 μέτρα περίπου και τα πτερύγιά τους είναι σχεδόν το ένα τρίτο του. Μπορεί να τις ξεχωρίσει κανείς από τα μαύρα και άσπρα σχέδια κάτω απ’ την ουρά τους, τα οποία είναι μοναδικά για κάθε φάλανα. Οι καμπουροφάλαινες συχνά πηδούν έξω από το νερό. Μερικές φορές τρέφονται ομαδικά, χρησιμοποιώντας φυσαλίδες γαι να τρομάξουν τα ψάρια και να τα κάνουν τα μαζευτούν όλα μαζί. Κολυμπούν κάτω από τα ψάρια, κάνοντας φυσαλίδες. Ύστερα αναδύονται στο κέντρο του κύκλου από φυσαλίδες με το στόμα ανοιχτό και καταπίνουν μια μεγάλη ποσότητα ψαριών.
Η καμπουροφάλαινα είναι επίσης γνωστή για το τραγούδι της. Η αρσενική καμπουροφάλαινα τραγουδάει για ώρες ένα μαγευτικό τραγούδι. Οι λόγοι γι’ αυτό το τραγούδι είναι ακόμη άγνωστοι στους επιστήμονες. Μερικοί πιστεύουν ότι χρησιμεύει για να προσελκύσει το θηλυκό, ενώ άλλοι ότι είναι ένας τρόπος για να προκαλέσουν τα άλλα αρσενικά. Τραγούδια καμπουροφάλαινες έχουν ηχογράφηθεί και κυκλοφορούν σε κασέτα. Το διαστημόπλοιο Βόγιατζερ εξέπεμψε μια ηχογράφηση καμπουροφάλαινας ως χαιρετισμό από τον πλανήτη Γη.

ΑΚΟΥΣΤΕ Τη Φάλαινα!
Ακούστε το μαγευτικό τραγούδι της Καμπουροφάλαινας!
Ακούστε τον ήχο που κάνου οι Καμπουροφάλαινες όταν «κυνηγάνε»!

Ηχοεντοπισμός

Στη θάλασσα, η ακοή είναι πιο σημαντική από την όραση. Ακόμα και στα πιο καθαρά νερά, η ορατότητα δε φτάνει πέρα από τα 30 μέτρα, πράγμα γνωστό σε οποιονδήποτε έχει κάνει κάποτε βουτιές ή καταδύσεις. Αντίθετα ο ήχος διαδίδεται αρκετά καλά στο νερό. Έτσι, για να εντοπίσουν τη λεία τους και να κινηθούν κάτω απ’ το νερό, οι οδοντοφόρες φάλαινες στέλνουν έναν ηχητικό παλμό υψηλής συχνότητας. Ακούγοντας την ηχώ του μπορούν να καταλάβουν αν βρίσκεται μπροστά τους κάποιο αντικείμενο ή ψάρι και αν ναι, σε τι απόσταση. Αυτό αποκαλείται ηχοεντοπισμός. Τα μόνα ζώα εκτός από τις φάλαινες που χρησιμοποιούν αυτή την τεχνική είναι οι νυχτερίδες. Για τις φάλαινες ο ηχοεντοπισμός είναι μια διαδικασία μεγάλης ακρίβειας. Είναι γνωστό ότι τα δελφίνια μπορούν να ξεχωρίσουν δυο μπάλες παρομοίου μεγέθους χωρίς να βλέπουν, απλά και μόνο χρησιμοποιώντας μια σειρά από ήχους «κλικ».
Ο ηχοεντοπισμός χρησιμοποιείται μόνο από τις οδοντοφόρες φάλαινες (Οδοντοκήτη). Η μπαλενοφόρες φάλαινες δεν ηχοεντοπίζουν.

Φάλαινες σε κίνδυνο

Το 1986 η Διεθνής Επιτροπή Φαλαινοθηρίας (IWC) απαγόρευσε την εμπορική φαλαινοθηρία, φέρνοντας την ελπίδα σε πολλά είδη φαλαινών. Παρόλη όμως την απαγόρευση η Ιαπωνία συνέχισε να σκοτώνει φάλαινες με πρόφαση «ερευνητικό πρόγραμμα», που άρχισε το 1987. Το 1987 σκότωσαν 330 φάλαινες στα νερά της Ανταρκτικής και το 1998 389 φάλαινες μέσα στο Διεθνές Καταφύγιο Φαλαινών των Νότιων Ωκεανών που είχε εν τω μεταξύ ιδρυθεί. Ο λόγος για αυτό ήταν, σύμφωνα με την Ιαπωνία, η «επιστημονική» φαλαινοθηρία, στην πραγματικότητα όμως το κρέας των φαλαινών κατέληξε στα γιαπωνέζικα εστιατόρια, στα οποία το κρέας αυτό κοστίζει αρκετά λεφτά, καθώς η ζήτηση είναι μεγαλύτερη από την προσφορά. Το 1993 η Νορβηγία, ακολουθώντας το παράδειγμα της Ιαπωνίας ξανάρχισε κι αυτή τη φαλαινοθηρία.
Οι πληθυσμοί μερικών ειδών, όπως η γαλάζια φάλαινα, δεν έχουν ανακάμψει ακόμη. Οι φάλαινες δεν είναι ακόμα ασφαλείς. Η φαλαινοθηρία πρέπει να σταματήσει οριστικά. Για περισσότερες πληροφορίες γι’ αυτό το θέμα, καθώς και για το τι μπορείτε να κάνετε, δείτε www.greenpeace.org

Χελώνες της ξηράς

Οι χελώνες ξηράς γίνονται όλο και πιο δημοφιλείς τα τελευταία χρόνια. Αν και γεννιούνται πολύ μικρές, μπορούν να γίνουν πολύ μεγάλες σε μέγεθος. Επίσης ζουν πολλά χρόνια, γι’ αυτό πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για μια μακροχρόνια δέσμευση. ‘Οταν είναι νεαρές, δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ των δύο φύλων. Στα 3-4 χρόνια αρχίζουν να φαίνονται κάποιες διαφορές. Οι αρσενικές είναι πιο μεγάλες, έχουν μακρύτερη και παχύτερη ουρά, που διπλώνει στα πλάγια. Επίσης οι αρσενικές έχουν μια κοιλότητα στο κάτω μέρος του κέλυφους, που δεν υπάρχει στα θηλυκά. Οι χελώνες ξηράς είναι αυστηρά φυτοφάγες. Στο σπίτι απαιτούν διατροφή πλούσια σε ίνες, με χαμηλή πρωτείνη, χαμηλό λίπος, βασισμένη στο χόρτο, για να είναι υγιείς. Η καλύτερη τροφή για της χελώνες ξηράς είναι ανάμεικτα φρέσκα λαχανικά, γρασίδι, τριφύλλι, πικραλίδα, λουλούδια που τρώγονται. Σε μικρότερη ποσότητα δίνουμε σκούρα πράσινα φύλλα λαχανικών. Υπερβολικές ποσότητες λαχανικών, πλούσια σε πρωτείνη, δεν συνιστώνται. Το ειδικό φαγητό του εμπορίου μπορεί να δίνεται σαν μέρος της διατροφής της. Συμπλήρωμα ασβεστίου μπορεί να έχει ευεργετικά αποτελέσματα. Φαγητό για σκύλους / γάτες ή έντομα πρέπει να αποφεύγεται. Φρέσκο νερό πρέπει να είναι πάντα διαθέσιμο σε κατάλληλο σε μέγεθος πιάτο. Πρέπει να είναι αρκετά βαθύ ώστε να μπορεί η χελώνα να πίνει και να βρέχεται όποτε το θελήσει.

Η ιδανική κατοικία για της χελώνες ξηράς είναι στην ύπαιθρο, με το φυσικό φως του ήλιου και το φρέσκο αέρα. Πρέπει να περιφράζουμε αρκετό χώρο και με προσοχή γιατί οι χελώνες μπορούν να σκάβουν κάτω από το φράχτη. Πρέπει επίσης να υπάρχουν μέρη στα οποία μπορεί η χελώνα να κρύβεται για να βρίσκει σκιά και προστασία, από τη ζέστη ή το κρύο. Το δάπεδο μπορεί να έχει χώμα, άμμο ή γκαζόν που δεν έχει ψεκαστεί με παρασιτοκτόνα. Μικρά δέντρα και διακοσμητικά χόρτα μπορούν να προστεθούν στο χώρο. Τέλος στο πάνω μέρος πρέπει να υπάρχει προστασία για να εμποδίσει άλλα ζώα να μπουν.

Φώκιες Μονάχοι

Από τα 18 είδη «γνήσιας» φώκιας που υπάρχουν σήμερα στη Γη, τα 2 είδη είναι πολύ σπάνια. Είναι οι φώκιες Monachus ή φώκιες Μοναχοί, που μοιάζουν πολύ μεταξύ τους και που θεωρούνται από τους επιστήμονες ως οι αρχαιότερες φώκιες του πλανήτη. Πριν από μισό αιώνα υπήρχε και ένα τρίτο είδος φώκιας Μοναχού που εξαφανίστηκε πριν προλάβουν οι άνθρωποι να το βοηθήσουν.

Τα δύο είδη Monachus που επιβιώνουν σήμερα είναι η φώκια της Μεσογείου Monachus monachus και η φώκια της Χαβάης Monachus schauinslandi. Το τρίτο είδος που εξαφανίστηκε ήταν η φώκια της Καραϊβικής Monachus tropicalis.

Η Monachus tropicalis έγινε γνωστή στους Ευρωπαίους πριν από 500 περίπου χρόνια, όταν ο Χριστόφορος Κολόμβος, ο μεγάλος αυτός θαλασσοπόρος, ταξιδεύοντας προς την Αμερική, είδε για πρώτη φορά τέτοιες φώκιες να κολυμπούν στα νερά της Καραϊβικής, κοντά στην Κούβα. Το πιο πιθανό είναι να ξαφνιάστηκε βλέποντας το πόσο έμοιαζαν με τη Μεσογειακή φώκια που σίγουρα θα είχε συναντήσει στα μέχρι τότε ταξίδια του. Οι άνθρωποι, βλέποντας πόσες πολλές είναι αυτές οι φώκιες, άρχισαν να τις εξολοθρεύουν μαζικά για να τις εκμεταλλευτούν με αποτέλεσμα να τις εξαφανίσουν. Το 1952 ήταν η τελευταία φορά που είδαν τέτοιες φώκιες. Για να σιγουρευτούν μάλιστα οι επιστήμονες ότι δεν υπάρχουν πια, έκαναν το 1997 μια μεγάλη έρευνα ρωτώντας του ψαράδες της Καραϊβικής. Κανείς δεν τις έβλεπε πια.  

Από τις δύο Monachus που σώζονται σήμερα εκείνη που κινδυνεύει πιο πολύ είναι η Μεσογειακή φώκια. Έχουν απομείνει μόνο 400-500 Monachus monachus και γι’ αυτό προστατεύονται αυστηρά από τις χώρες που τις φιλοξενούν.

Οι φώκιες της Χαβάης είναι σε καλύτερη μοίρα από τις Μεσογειακές φώκιες. Υπάρχουν περίπου 1500 τέτοιες φώκιες που ζουν σε μικρά ηφαιστειογενή νησάκια κοντά στη Χαβάη. Πιο παλιά τις θανάτωναν για το κρέας, το δέρμα και το λίπος τους μέχρι που, στις αρχές του αιώνα, οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι κινδύνευαν να εξαφανιστούν τελείως. Έτσι, η κυβέρνηση των Η.Π.Α. πήρε αυστηρά μέτρα και τώρα πια, οι μόνοι εχθροί τους είναι οι καρχαρίες .

Το όνομά Monachus το πήραν από το χρώμα τους αλλά και τις δίπλες που κάνει το δέρμα τους στο λαιμό θυμίζουν το χρώμα και τις πτυχές που έχουν τα ράσα των καθολικών μοναχών.

Και τα τρία αυτά είδη έχουν αρκετές ομοιότητες μεταξύ τους επειδή προήλθαν από ένα κοινό πρόγονο που ζούσε στο Βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό. Aπό ’κει εξαπλώθηκαν πιο νότια, στην Καραϊβική και τη Μεσόγειο Θάλασσα Κάποιες από αυτές τις φώκιες πέρασαν και στον Ειρηνικό Ωκεανό από το θαλάσσιο άνοιγμα που πιστεύεται ότι υπήρχε τότε στην Κεντρική Αμερική και εγκαταστάθηκαν στα νησιά της Χαβάης. Αν μπορούσαμε να τραβήξουμε μια νοητή γραμμή από τη Μεσόγειο μέχρι την Καραϊβική και μετά τη Χαβάη θα βλέπαμε ότι αυτή η γραμμή είναι σχεδόν μια ευθεία. και ότι και τα τρία είδη Μοναχών εξαπλώνονται πάνω κάτω στο ίδιο γεωγραφικό πλάτος όπου τα νερά είναι πιο ζεστά. Οι φώκιες Μοναχοί είναι από τις λίγες φώκιες που ζουν σε ζεστά νερά.

Θα αναρωτιέστε βέβαια γιατί αυτές οι φώκιες αφού έχουν κοινό πρόγονο και μοιάζουν μεταξύ τους δεν αποτελούν ένα μόνο είδος με το ίδιο όνομα. Γιατί όταν εγκαταστάθηκαν στα καινούργια τους μέρη τα οποία απέχουν πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα μεταξύ τους, οι πληθυσμοί τους απομονώθηκαν και απέκτησαν καινούργια χαρακτηριστικά και συνήθειες. Έτσι, οι Μονάχους, εκτός από ομοιότητες παρουσιάζουν και διαφορές.

Τις μεγαλύτερες διαφορές τις παρουσιάζει η Μεσογειακή φώκια, ενώ η φώκια της Καραϊβικής και η φώκια της Χαβάης έμοιαζαν περισσότερο μεταξύ τους. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το χρώμα των μωρών τους. Τα μικρά  της Monachus monachus γεννιούνται μαύρα και έχουν ένα λευκό μπάλωμα στην κοιλιά ενώ τα μωρά της Monachus schauinslandi γεννιούνται τελείως μαύρα.

 

ΠΟΥ ΖΕΙ ΚΑΙ ΤΙ ΤΡΩΕΙ

Ο βιότοπος της Μεσογειακής φώκιας, ο τόπος δηλαδή που ζει και μεγαλώνει τα παιδιά της,  είναι οι ακτές μας και η θάλασσα γύρω από αυτές. Τα πιο παλιά χρόνια, τότε που οι ακτές ήταν πιο ερημικές, οι φώκιες έβγαιναν στις μεγάλες παραλίες όπου τους άρεσε να λιάζονται, να ξεκουράζονται και να γεννούν τα παιδιά τους πάνω στις αμμουδιές. Στην εποχή μας όμως, η ενόχληση που δέχεται από τους ανθρώπους στις παραλίες είναι πολύ μεγάλη και έτσι, αναζητά πιο ερημικά μέρη με σπηλιές όπου μπορεί να  κρυφτεί και να γεννήσει τα μικρά της με ασφάλεια. Βέβαια, μη φανταστείτε ότι θα συναντήσετε φώκια σε όποια θαλασσινή σπηλιά και αν μπείτε μέσα. Δεν κάνουν όλες οι σπηλιές για σπίτι τους γι’ αυτό και τις διαλέγουν πολύ προσεκτικά. Θα πρέπει οπωσδήποτε να έχουν στο εσωτερικό τους κάποιες μικρές παραλίες ώστε να μπορούν να ξεκουράζονται εκεί. Ειδικά όταν θέλουν να γεννήσουν, διαλέγουν σπηλιές με μεγάλο βάθος, ώστε τα κύματα να μην φτάνουν τα μικρά και τα  πνίξουν.

Οι φώκιες επισκέπτονται τις σπηλιές τους κάθε μέρα. Τους πιο ζεστούς μήνες του χρόνου περνάνε το μεγαλύτερο μέρος της μέρας στη θάλασσα και πηγαίνουν στη σπηλιά τους κατά το σούρουπο όπου μένουν όλο το βράδυ για να ξεκουραστούν και να κοιμηθούν. Το χειμώνα όμως που το κρύο είναι πιο τσουχτερό και οι καιρικές συνθήκες πιο άσχημες, μένουν στις σπηλιές τους πιο πολύ χρόνο ακόμα και κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Μέσα σε μία σπηλιά δεν θα δούμε πολλές φώκιες μαζί. Συνήθως ζουν σε μικρές ομάδες των 4-5 ατόμων το πολύ. Υπάρχει όμως και μια αποικία Μεσογειακής φώκιας στη Μαυριτανία όπου στην ίδια σπηλιά ζουν πάνω από 50-60 φώκιες μαζί. Αυτό μας δείχνει ότι ίσως κάποτε αυτά τα ζώα να ζούσαν σε μεγάλες ομάδες και ότι η συμπεριφορά τους μπορεί να άλλαξε εξαιτίας της καταδίωξης του ανθρώπου. Άρχισαν να σκορπίζουν σε πιο πολλές και μικρές ομάδες έτσι ώστε να κρύβονται.πιο εύκολα και να αποφεύγουν τη μαζική εξόντωση.

Στα μέρη που διαλέγουν να ζήσουν οι φώκιες η θάλασσα είναι πάντα πιο καθαρή και υπάρχει συνήθως αρκετή τροφή ώστε να μην χρειάζεται να απομακρύνονται από τις σπηλιές τους. Προτιμούν να βουτούν, να δροσίζονται και να κυνηγούν στα πιο ρηχά νερά.  Είναι πολύ σπάνιο να δούμε φώκια στην ανοιχτή θάλασσα. Ο μόνος σοβαρός λόγος για να ταξιδέψουν πιο μακριά είναι αν τις ενοχλήσουν οι άνθρωποι ή αν υπεραλιεύσουν την περιοχή τους και δεν βρίσκουν αρκετή τροφή. Αν χρειαστεί πάντως, μπορούν να διανύσουν μέσα σε μια μέρα αρκετές δεκάδες χιλιόμετρα.

.  

Η φώκια δεν φαίνεται να είναι πολύ δύσκολή στο θέμα του φαγητού. Τρώει σχεδόν όλα τα είδη ψαριών,  έχει όμως αδυναμία στα κεφαλόποδα, δηλαδή στα χταπόδια, τα καλαμάρια και τις σουπιές, που είναι μαλακά και νόστιμα. Και οι σαλάτες όμως δεν λείπουν από το μενού της. Γεύεται πότε πότε ορισμένα φύκια που τη βοηθούν στη (χώνεψη) σωστή λειτουργία του πεπτικού της συστήματος.

Η φώκιες πάνε το φαγητό τους αμάσητο κάτω, μην φανταστείτε όμως πως πρόκειται για τίποτε λαίμαργα ζώα. Τρώνε μόνο όσο τους χρειάζεται για να ζήσουν. Δεν μπορούν να μασήσουν την τροφή τους επειδή τα δόντια τους είναι μυτερά, όπως όλων των Σαρκοφάγων άλλωστε. Έτσι, τα χρησιμοποιούν  μόνο για να πιάσουν και να σκοτώσουν τη λεία τους. Μετά την καταπίνουν ολόκληρη ή το πολύ πολύ την κόβουν σε μικρότερα κομμάτια αν πρόκειται για κάποιο μεγάλο χταπόδι ή ψάρι. Πριν φάνε τα ψάρια τα τινάζουν πρώτα για να φύγουν τα εντόσθια και μετά τα καταπίνουν ολόκληρα με τα λέπια και τα κόκαλα! Τα χταπόδια τα χτυπάνε συνήθως στην επιφάνεια του νερού μέχρι να πεθάνουν.

Αν βρεθούν σε ρυπασμένη θάλασσα μπορεί να αρρωστήσουν ή να πεθάνουν επειδή περνούν στον οργανισμό τους μέσω της τροφικής αλυσίδας διάφορες τοξικές ουσίες. Γι’ αυτό αποφεύγουν τα βρώμικα νερά.και θεωρούνται από τους επιστήμονες δείκτες της υγείας της θάλασσας.

ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗ

Η Μεσογειακή Φώκια, σαν θηλαστικό ζώο που είναι, γεννάει κατευθείαν μικρά και όχι αυγά όπως κάνουν τα υπόλοιπα ζώα. 

Οι θηλυκές φώκιες μόλις γίνουν 4-5 ετών ωριμάζουν σεξουαλικά και είναι έτοιμες να ζευγαρώσουν και να γεννήσουν. Τα αρσενικά ωριμάζουν σε μεγαλύτερη ηλικία, περίπου 7 ετών. Το ζευγάρωμα γίνεται συνήθως μέσα στο νερό και μετά ο αρσενικός, που δεν του αρέσει και πολύ η ιδέα της οικογένειας, εγκαταλείπει τη θηλυκιά η οποία θα πρέπει να μεγαλώσει μόνη το μωρό της

Η εγκυμοσύνη της θηλυκιάς Monachus monachus διαρκεί περίπου 10 μήνες, λίγο περισσότερο δηλαδή από του ανθρώπου και ο θηλασμός του μωρού 6-8 εβδομάδες. Τα περισσότερα μικρά γεννιούνται το Φθινόπωρο. Συνήθως γεννιέται ένα μόνο μικρό κάθε φορά, υπάρχουν όμως και σπάνιες περιπτώσεις όπου μπορεί να γεννηθούν δίδυμα.  Μερικές φώκιες γεννούν κάθε χρόνο ενώ κάποιες άλλες κάθε δεύτερο.

Τα φωκάκια γεννιούνται με ανοιχτά μάτια και πολύ πλούσια γούνα που τα βοηθάει να ζεσταίνονται τους πρώτους μήνες της ζωής τους που δεν έχουν λίπος κάτω από το δέρμα τους. Το χρώμα της γούνας τους είναι σκούρο καφέ, ή μαύρο και στην κοιλιά έχουν μία λευκή ή κιτρινωπή κηλίδα που είναι διαφορετική σε κάθε φωκάκι. Μετά από μερικές εβδομάδες η μωρουδιακή γούνα πέφτει και στη θέση της βγαίνει ένα πιο κοντό τρίχωμα λιγότερο σκούρο.

Τα φωκάκια όταν γεννιούνται ζυγίζουν 15-20 κιλά και έχουν μήκος περίπου 1 μέτρο. Παρόλο που ξέρουν να κολυμπούν από την πρώτη μέρα της γέννησής τους δεν μπαίνουν στο νερό πριν περάσουν μερικές ημέρες. Έτσι δεν κινδυνεύουν να πνιγούν από τις κακοκαιρίες που ξεκινάνε τους πρώτους φθινοπωρινούς μήνες.

Τον πρώτο καιρό τα μικρά είναι πολύ συνδεδεμένα με τη μητέρα τους που τα θηλάζει, τα βοηθά στο κολύμπι και τα διδάσκει πώς να κυνηγούν την τροφή τους. Ένας καλός τρόπος για να τα μάθουν όλα αυτά είναι και το παιχνίδι Οι μικρές φώκιες είναι πολύ παιχνιδιάρες και το πιο συνηθισμένο παιχνίδι τους είναι το θήραμά τους πριν το φάνε. Όταν γίνουν ανεξάρτητες και ωριμάσουν σεξουαλικά, φεύγουν από την μητέρα τους και πάνε να ζήσουν αλλού για να δημιουργήσουν τη δική τους οικογένεια. Αυτό είναι πολύ σωστό ώστε να μην ζευγαρώνουν μεταξύ τους οι φώκιες που συγγενεύουν.

ΚΙΝΔΥΝΟΙ

 

Οι Μεσογειακές φώκιες δεν άρχισαν να λιγοστεύουν από τη μια μέρα στην άλλη. Παρακολουθώντας την πορεία τους στο χρόνο, μέσα από ανασκαφές και αρχαία κείμενα, μαθαίνουμε πως ήδη οι παλαιολιθικοί άνθρωποι τις χρησιμοποιούσαν για το δέρμα και το κρέας τους. Δεν σκότωναν όμως μεγάλους αριθμούς από φώκιες παρά μόνο όσες τους χρειάζονταν για να ζήσουν. Έτσι, δεν δημιούργησαν πρόβλημα στους πληθυσμούς τους. Κατά τους αρχαίους χρόνους (    ), το κυνήγι της Μεσογειακής φώκιας για τη γούνα, το λίπος και το κρέας της συνεχίστηκε, και πάλι σε μικρούς αριθμούς, κυρίως από τους πιο φτωχούς ανθρώπους. Η μεγάλη συρρίκνωση του πληθυσμού της φαίνεται ότι ξεκίνησε κατά τους Ρωμαϊκούς χρόνους (   ) όπου το εμπόριο γύρω από τη Μεσογειακή φώκια αναπτύχθηκε έντονα και ολόκληρα κοπάδια φώκιας εξολοθρεύτηκαν. Έτσι, τον 3ο-4ο μ.Χ. αιώνα οι Μεσογειακές φώκιες είχαν ήδη μειωθεί πολύ. Τους τελευταίους αιώνες, το εμπόριο άρχισε σιγά σιγά να μειώνεται και να εμφανίζονται άλλοι κίνδυνοι που φτάνουν μέχρι τις μέρες μας.

Ο πιο σημαντικός κίνδυνος είναι το κυνήγι της από τους ψαράδες επειδή προκαλεί ζημιές στα δίχτυα και τα παραγάδια τους και παίρνει τα ψάρια. Ο λόγος που το κάνει αυτό είναι γιατί δυσκολεύεται να βρει αρκετή τροφή επειδή τα μεγάλα αλιευτικά καϊκια όπως είναι τα γρι-γρι και οι ανεμότρατες, μαζεύουν καθημερινά τεράστιες ποσότητες ψαριών με αποτέλεσμα να έχουν απομείνει ελάχιστα αλιεύματα στη θάλασσα.

 Ένας άλλος κίνδυνος είναι η ανάπτυξη του τουρισμού. Για να χτίσουμε καινούργια σπίτια και ξενοδοχεία κοντά στη θάλασσα και να φτιάξουμε μαρίνες για τα σκάφη μας, καταστρέφουμε συνέχεια τις ακτές που φωλιάζει και γεννάει. Επίσης, όπου πηγαίνει πολύς κόσμος υπάρχει μεγάλη ρύπανση και θόρυβος. Οι φώκιες είναι πολύ ευαίσθητες στο θόρυβο και την ενόχληση. Αν ακούσουν κάποιο ξαφνικό θόρυβο κοντά στη σπηλιά τους μπορεί να αποβάλλουν εάν είναι έγκυες, ή να φύγουν και να αναζητήσουν καινούργια καταφύγια πολλές φορές εκτεθειμένα στις καιρικές συνθήκες και ακατάλληλα για τα μικρά  που μπορεί να πνιγούν ή  να χτυπήσουν από τα κύματα πάνω στα βράχια και τις πέτρες. Γι΄αυτό όταν επισκεπτόμαστε μια περιοχή δεν πρέπει να πλησιάζουμε τις σπηλιές και να ενοχλούμε.  

Η ρύπανση είναι επίσης ένα σοβαρό προβλήματα. Τα σκουπίδια που πετάμε -πλαστικά, χαρτιά, γυαλιά, μέταλλα- παγιδεύουν τα ζώα ή καταλήγουν στο στομάχι τους με αποτέλεσμα να πεθαίνουν πολλά από αυτά. Οι χημικές ουσίες από τα εργοστάσια, πετρέλαια, φυτοφάρμακα, απορρυπαντικά, κ.ά.- συσσωρεύονται στο σώμα τους μέσω των τροφικών αλυσίδων με αποτέλεσμα να εξασθενεί η άμυνα του οργανισμού τους και να προσβάλλονται εύκολα από αρρώστιες.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗ MOm

Σε όλη τη Μεσόγειο, εκεί που υπάρχουν ακόμα φώκιες, υπάρχουν και άνθρωποι που τις προστατεύουν. Στην Ελλάδα, η Οργάνωση που ασχολείται αποκλειστικά με την προστασία της Monachus monachus είναι η MOm.

 

Η MOm ή αλλιώς Εταιρία για τη Μελέτη και Προστασία της Μεσογειακής Φώκιας, είναι μια μη κερδοσκοπική οικολογική οργάνωση που ιδρύθηκε το 1988 με σκοπό να προστατέψει εκτός από την ίδια τη φώκια και το θαλάσσιο οικοσύστημα που είναι το σπίτι της. Η επιβίωσή της εξαρτάται από τις καθαρές θάλασσες, την άφθονη τροφή και την ύπαρξη ήσυχων ακτών και σπηλιών για να μπορεί να αναπαράγεται.

Για να το πετύχει αυτό, η MOm προσπαθεί να δημιουργήσει Θαλάσσια Πάρκα. Τα Θαλάσσια Πάρκα δεν είναι περιφραγμένες περιοχές όπου μέσα ζουν αιχμάλωτες φώκιες αλλά είναι μέρη που οι ίδιες οι φώκιες έχουν διαλέξει να ζήσουν Αυτά τα μέρη προστατεύονται με νόμο και οι άνθρωποι που τα επισκέπτονται θα πρέπει να συμπεριφέρονται με μεγάλη προσοχή. Δεν θα πρέπει να ρυπαίνουν, να ψαρεύουν όπου θέλουν, να ανάβουν φωτιές και να συλλέγουν φυτά και ζώα από τη στεριά και τη θάλασσα αλλιώς θα έχουν κυρώσεις. Τέτοια θαλάσσια Πάρκα υπάρχουν στις Βόρειες Σποράδες και στη Ζάκυνθο αλλά η MOm προσπαθεί να δημιουργήσει και σε άλλα μέρη της Ελλάδας.

Σεβασμός όμως δεν θα πρέπει να υπάρχει μόνο για τις προστατευόμενες περιοχές αλλά για ολόκληρο το φυσικό περιβάλλον. Γι’ αυτό και η MOm, ενημερώνει συνεχώς τον κόσμο ενώ από το 1990 κάνει προγράμματα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης στα σχολεία της Ελλάδας και προσπαθεί να ενημερώνει και να ευαισθητοποιήσει τους μικρούς της φίλους μέσα από προβολές, βιβλία,  παιχνίδια και άλλες δραστηριότητες.

Ένα άλλο σημαντικό βήμα για τη σωτηρία της Monachus monachus είναι η ίδρυση από τη MOm το 1990 του Κέντρου Περίθαλψης και Επανένταξης της Μεσογειακής φώκιας στην Αλόννησο που περιθάλπει ορφανές, άρρωστες ή τραυματισμένες φώκιες. Οι περισσότεροι φιλοξενούμενοί του Κέντρου είναι μικρά φωκάκια που παρασέρνονται από τα κύματα μακριά από τις σπηλιές τους με αποτέλεσμα να χάνουν τις μητέρες τους και να κινδυνεύουν από ασιτία. Μέχρι σήμερα έχουν φιλοξενηθεί στο Κέντρο και απελευθερωθεί με επιτυχία 18 φώκιες μονάχους μονάχους.

Φώκια Χαρπ

Ένα νέο σπορ  έχει βγεί  στον   Καναδά και στην Νορβηγία το οποίο μάλιστα έχει αυξήσει και τη τουριστική προσέλευση στις    χώρες  αυτές  (αυτό το σπόρ είναι το κυνήγι της φώκιας Χαρπ). Το κυνήγι άρχισε το 2008 και υπάρχει ακόμα και σήμερα.Οι άνθρωποι που δεν νοιάζονται για της φώκιες τις σκοτώνουν με μανία και έτσι από επιστήμες που έγιναν τα μωρά φώκες είναι ελάχιστα έχουν μείνει μόνο 100 μωρά στον Καναδά και 99 στην Νορβηγία, κάθε μέρα ώμος είναι και ποιό λίγες…..Αυτά τα ζώα τα σκοτώνουν μόνο και μόνο για την γούνα τους που στα μικρά είναι πολύ μαλακιά η γούνα τους και για αυτό το λόγο της σκοτώνουν……Οι Καναδική κυβέρνηση έχει αποφασίσει όχι μόνο να συνεχιστεί αλλά και να αυξηθεί κάνοντας έτσι  μεγαλύτερο το κυνήγι θαλάσσιου θηλαστικού να γίνει ακόμα πιο μεγάλύτερο!

Ο μεγαλύτερος αριθμός θάλασσιων χελώνων καρέτα καρέτα μαζεύεται κάθε καλοκαίρι για να γεννήσουν  τα αυγά τους στο νησί της  Ζακύνθου και μάλιστα στον πολυσύχαστο κόλπο του Λαγανά οποίος αποτελεί πιο σημαντικό βιότοπο αναπαραγωγής της χελώνας καρέτα καρέτα.Οι χελώνες το βράβυ πάνε στην ακτή και σκάβοντας την πλούσια άμμο δημιουργούν φωλιές  και σε βάθος περίπου μισό μέτρο τοποθετούν τα αυγά τους. Τα αυγά αυτά μετά απο περίοδο 60 ημερών θα επωάσουν και τα νεαρά χελωνάκια θα κάνουν το παρθενικό ταξίδι τους στην θάλασσα.Στη Μεσόγειο Θάλασσα, η χελώνα Kαρέττα καρέττα αποτελεί το πιο σύνηθες είδος ωοτοκούσας χελώνας. Στην Ελλάδα ωοτοκούν πάνω από 2.000 χελώνες, που αποτελεί τον μεγαλύτερο πληθυσμό στην Μεσόγειο.  Η παραλία Σεκάνια στο νησί της Ζακύνθου έχει τη μεγαλύτερη πυκνότητα σε φωλιές παγκοσμίως.  Πρόσφατες έρευνες έχουν υποδείξει σημαντικό αριθμό φωλιών σε χώρες όπως η Τουρκία και η Λιβύη.

Η Kαρέττα καρέττα είναι το μοναδικό είδος το οποίο μπορεί με επιτυχία να ωοτοκήσει εκτός τροπικής ζώνης, με την προϋπόθεση ότι η θερμοκρασία του νερού είναι πάνω από 20 βαθμούς Κελσίου.  Η Καρέτα καρέττα έχει πάρει το αγγλικό της όνομα (Loggerhead) από το σχετικά μεγάλο κεφάλι της, το οποίο υποστηρίζει τα δυνατά σαγόνια της και της δίνει τη δυνατότητα να τρέφεται με ζώα ή φυτά που έχουν σκληρό κέλυφος, όπως μεγάλα σε μέγεθος θαλάσσια γαστερόποδα μαλάκια (ή αλλιώς σαλιγκάρια) και κοχύλια.

Το επάνω μέρος στο καβούκι των ενήλικων χελωνών Καρέττα καρέττα έχει ελαφρώς σχήμα καρδιάς σε καστανοκόκκινο χρώμα, ενώ το κάτω μέρος του καβουκιού τους έχει συνήθως ένα υποκίτρινο χρώμα.  Ο λαιμός και τα πτερύγια έχουν συνήθως ένα καστανοκόκκινο χρώμα στο επάνω μέρος και ένα μέτριο κίτρινο προς υποκίτρινο χρώμα.

Η ηλικία της ενηλικίωσης δεν είναι ξεκάθαρη, αλλά έρευνες σε είδη υπό αιχμαλωσία την προσδιορίζουν μεταξύ των 6 και 20 ετών.  Στοιχεία που έχουν ληφθεί από την φυσική κατάσταση (στοιχεία από θηλυκές χελώνες στις οποίες είχαν τοποθετηθεί ταυτότητες αναγνώρισης) υποδεικνύουν πως η ενηλικίωση είναι κάπου μεταξύ του12ου έως του 30ου έτους.  Η κύρια διαφορά ίσως οφείλεται στο διαφορετικό γεωγραφικό πλάτος και στην τροφή.

Οι χελώνες Καρέττα καρέττα ζουν σε τρία διαφορετικά οικοσυστήματα καθ’όλη τη διάρκεια της ζωής τους.  Τη χερσαία ζώνη, την πελαγική ζώνη και τη νηριτική ζώνη (που βρίσκεται κοντά στην ακτή). Οι χελώνες αυτές ωοτοκούν σε παραλίες ωκεανών και προτιμούν γενικότερα παραλίες με υψηλή ενέργεια, σχετικά στενές σε μήκος, απότομα κεκλιμένες και με τραχιά άμμο. (NOAA)

Στη Μεσόγειο θάλασσα η Καρέττα καρέττα περιορίζεται σχεδόν αποκλειστικά στο ανατολικό τμήμα της Μεσογείου.  Οι κύριες περιοχές ωοτοκίας εμφανίζονται στην Κύπρο, την Ελλάδα και την Τουρκία.  Εντούτοις, μικροί αριθμοί φωλιών του είδους έχουν καταγραφεί και σε χώρες όπως η Αίγυπτος, το Ισραήλ, την Ιταλία, την Λιβύη, τη Συρία και την Τυνησία. Σύμφωνα με καταγραφές στην Κύπρο, την Ελλάδα, το Ισραήλ, την Τυνησία και την Τουρκία, ο αριθμός φωλιών του είδους, ετησίως, κυμαίνεται από 3.300 σε 7.000 φωλιές κάθε σεζόν (Margaritoulis et al. 2003).